Monday, September 24, 2012

Damloop 2012

Ja hoor, het is weer gelukt! En wat was het een feest! Een feest vol lopers, muziek, high fives en trommelende mensen langs de kant. Wat heb ik genoten, en wat ben ik kapot gegaan.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Na de vorige Damloop durfde ik alleen revanche als ik mijn tijd zou kunnen verbeteren. Als ik hem wel helemaal uit zou kunnen lopen. Dat liep een klein beetje anders. Want hoewel ik met trainen met aaneengesloten lopen intussen ook alweer op de 75 minuten zit, had ik een nieuwe strategie.

Run-walk-run. Een heuse ‘methode’. Google maar eens op Galloway en je ziet dat er hordes mensen lopen volgens run-walk-run. En waar het eerst voelde als stiekem een beetje smokkelen, begon ik er steeds meer de lol van in te zien. Waarom ook niet? Iedere vier minuten een minuutje wandelen. Dat zorgt ervoor dat de vermoeidheid niet, of in ieder geval veel later pas, inslaat. Dat je minder snel blessures hebt en sneller lange afstanden kunt lopen. Zo had ik voor de zomervakantie al mooi een halve marathonafstand op mijn naam. Die kon ik in mijn zak steken.

Dus toen ik in de vakantie even uitgeschakeld was met dat gat in mijn hoofd, besloot ik de Damloop ook deze keer niet in een stuk uit te lopen, maar ‘m te gaan Run-Walk-Runnen. Dat zou me lukken. In de weken voorafgaand aan de loop liep ik iedere week wel een keertje 2 uur en had ik de kilometers in ieder geval in the pocket. Dat zou me gaan lukken. En wie weet nog wel met een hele mooie tijd?

Zoals altijd bij mij, bij wedstrijdjes, werd ik vooraf verkouden. Had ik door de weersomslag en de snellere invallende avonden alweer regelmatig nachten van 3-5 wakker gelegen. Was ik aan het hoesten en niet fit. Tuurlijk, joh. Lekkere voorbereiding!
Om het te compenseren dronk ik geen alchohol meer, in ieder geval niet op 5 van de 7 dagen in de week. At ik gezond. Ging ik vroeg naar bed. En ik verheugde me er zo op.

Via Marcel uit het dorp had ik een startbewijs gekregen. Een echt startbewijs voor de Businessloop, met een fijne vroege start. Toen ik nog eens beter keek, zag ik dat ik zelfs ingedeeld was bij de wedstrijdrenners van de Businessloop, in het startvak na de echte profs. Welja, nog meer mensen die over me zouden kunnen struikelen.

Maar ik liet me niet kisten en was een stuiterbal, al vanaf het moment voor de wekker afging. Alsof ik in een achtbaan zat. Of een hele automaat vol stuiterballetjes had ingeslikt die vrolijk door mijn lijf stuiterden. Wiebelig was ik. In mijn hoofd, in mijn lijf. Stilzitten ging niet echt.

Marcel haalde me op, samen pakten we de bus en de pont en ik hoop dat hij maar een klein beetje gek werd van mijn gekakel. Oh, wat was ik hyper. Toen ik eenmaal omgekleed was in een cool wedstrijdbusinessshirtje en op de foto was geweest, had ik de helft van al mijn energie al opgebruikt. En toen moesten we de tassen nog wegbrengen.

Heel toevallig zag Marcel Suzanne, die speciaal uit Duitsland over was om mee te doen. We hadden elkaar wel gewhatsappt en gesproken en we hoopten wel dat we elkaar nog zouden zien. Maar die kans is niet zo groot, met 45.000 lopers in de stad. Maar ja hoor, daar stond ze! Blij begon ik weer op en neer te springen en gingen we samen even op de foto. We wensten elkaar succes, brachten de spullen weg en gingen ieder naar ons startvak. Ik met het hele business team. Wat leuk is dat, om met zo’n hele ploeg te lopen. Iedereen toch wel een beetje zenuwachtig, al uit iedereen dat weer anders.

De muziek ging harder, het startvak joelde en hupste pasjes op de plaats. Nog een halve minuut en dan mochten we!

Wat een ontlading, ik was echt op weg! Ik had er zo’n zin in. Wilde rustig beginnen, in ieder geval tot voorbij de tunnel. Maar al snel word je toch meegesleept. Zeker tussen alle echt snelle renners, ging ik al snel een stukje harder dan normaal. Ik probeerde het wel een beetje te temperen, maar dat ging natuurlijk niet. De drumband bij het begin van de tunnel zweepte iedereen op met het ritme. Hoofden zag ik gelijkmatig op en neer gaan, alsof we een groot organisme waren. Een soort duizendpoot-unlimited. Hier stond ik tussen, hier deed ik weer aan mee. Even raakte ik echt ontroerd en kreeg ik gewoon kippenvel, maar al snel liet ik me meevoeren in het tempo, de tunnel in, de warme en benauwde tunnel. Rustig weer omhoog en wat is het dan genieten om weer adem te halen. Dit ging goed, dit ging lekker! Al 2 km achter de rug. Eitje. Ik raakte door het dolle heen. Mijn big smile barstte zowat van mijn gezicht. Ik lachte naar alle mensen, zwaaide naar iedere band. Deed high fives met kindertjes langs de kant. Ik genoot er volop van, nam alles in me op en liep en liep en liep.

Na het eerste  half uurtje zou ik beginnen met mijn rwr ritme. Dat kwam ook mooi uit, want dat was precies bij de eerste drankpost. Ik wandelde een klein minuutje en nam wat slokjes water en zonder moeite pakte ik het hardlopen op. Heerlijk, heel gemakkelijk liep ik. Wat zijn nou steeds 4 minuten? In het minuutje wandelen wat daarop volgde kreeg ik steeds genoeg adempauze om weer volledig opgeladen te zijn. In totaal liep ik best snelle kilometers. De eerste 8 steeds rond de 6.34 per kilometer. Super! Stiekem begon ik al te rekenen, dit zou een hele mooie tijd kunnen opleveren. En wat makkelijk! Ik genoot en rende en lachte en ik keek mijn ogen uit. Ik rende langs het huis van mijn zusje, die stond te kijken. Mijn vader stond er ook. Met fototoestel. Ik zag hem eerder dan hij mij. Heee pap! Riep ik en toen hij door had dat ik het was pakte hij snel zijn toestel en riep ‘wacht even’. Ja, doei! Ik ren net lekker!

Het wandelen was af en toe wel suf, want niemand weet natuurlijk dat dit mijn strategie was en het ‘Zet ‘m op Jolanda’ vanaf de kant was ook niet van de lucht in de wandelstukjes. Ik lachte steeds maar dankbaar, maar liep trouw de wandelminuten. En iedere keer na het minuutje pakte ik het lekkere tempo weer op.

Maar kennelijk heb ik in die eerste 8 km toch ongemerkt wat teveel kruit verschoten. Toen we Noord uitliepen en het saaie stuk langs de snelweg opliepen, toen merkte ik opeens vermoeidheid. Ik pakte mijn ipod en deed mijn oortjes in. Even focussen. Even de rust bewaren. Maar ja, die rust, die had ik de afgelopen uren niet gehad. Dat kreeg ik niet zomaar terug. Op het lange rechte stuk over de Zeedijk kwam ik een heel klein beetje terug in het ritme. Een heel langzaam ritme weliswaar, maar wel een ritme. De vorige keer zat ik hier helemaal stuk. Toen kon ik niet meer. Dat was nu niet zo.

Maar wel merkte ik dat mijn rwr-strategie steeds minder prettig werd. Steeds als ik net weer een klein beetje in een ritme kwam, mocht ik even wandelen. En dat had ik dan ook echt nodig. En steeds was het lastiger om na die minuut weer te beginnen. Het was doorzetten. Afzien en een klein beetje doodgaan. Maar daar dan wel weer van genieten. Inmiddels waren we Zaandam weer binnen. Kwam ik weer volop in het feestgedruis. Muziek. Vrolijke mensen. Aanmoediging. Wat is het toch een geweldig evenement! Rond de 15 zat ik er echt doorheen. Het bord met ‘nog 1 mijl’ vond ik maar verwarrend, dat was nog meer dan 1, 5 km. Maar ik ging door en de laatste kilometer ben ik ook niet meer gestopt. Mijn tempo was laag. Mijn benen waren leeg. Ze wilden niet meer. Zo vreemd, dit had ik niet eerder gehad bij run-walk-run, dit was natuurlijk ook niet de bedoeling. Maar ja, ik was er bijna. De eennalaatste brug, nog een kuitenbijter. De bocht om. De laatste brug (oeh, afzien!) en dan naar beneden. De finish in beeld.

Ik was er bijna. Zo blij! Wat is dit leuk! Wat een feest! Ik ben er bijna!

Net over de 1.50 kwam ik binnen. Ruim 6 minuten eerder dan de vorige keer. Teveel afgezien naar mijn plan. Maar een beetje afzien is ook wel leuk. En wat was het een feest!

En wat smaakte dat biertje naderhand lekker!

Wihoeeeeee, ik heb het weer gedaan!!!!!





In het startvak

Na de finish




Bij mijn zusje.

Sunday, September 23, 2012

Straks

Whihaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Straks is het weer zover.

Alsof ik zo heel langzaam met zo'n karretje omhoog getrokken ben. Riemen vast. Rekekekkekkekek. Stop. Bovenaan. Naar beneden kijken. Straks gaat dat karretje de hele achtbaan af. Nu sta ik nog hier. Het gaat gebeuren. Het gaat weer gebeuren!

Ik heb er zoveel zin in!!!!

Revenche op de vorige keer. In 2008. Of Revenche, dat is het verkeerde woord. Ik ga gewoon weer. En ik ga er weer van genieten!



Ik heb er zoveel zin in!
Ik stuiter een heel klein beetje.
Klein beetje maar hoor..

DaaaaaaaaaaaG!

Friday, September 21, 2012

Telefoonlens


Zo leuk is 't. Mijn 'nieuwe' speeltje. Voor de zomer schafte ik een lensje aan voor mijn telefoon. Een heel klein lensje. Zo'n 25 euro bij www.telefoonlens.nl. Inclusief bezorgkosten en beschermhoesje voor je telefoon, waar je het ding opschroeft. 

Het lensje bestaat uit twee delen. Als je beide onderdelen erop hebt, is het een groothoeklens. Maar als je het bovenste ringetje eraf draait, hou je het leukste over: een macrolensje. Om van heel dichtbij te fotograferen. Heel dichtbij. Je moet je telefoon er echt zo'n cm vandaan houden om scherp te stellen. Het is best even oefenen, want er is maar een hele kleine scherptediepte en een zuchtje wind zorgt er al voor dat de foto onscherp wordt.

Maar het is zo leuk! Alsof je in een nieuwe wereld stapt. Door heel, heel dichtbij op de dingen te kruipen, zie je opeens wat je eerst niet zag. Nerfjes, druppels, lichtinval door blaadjes. Meeldraden, enge insecten, harige spinnenpoten. 

Een soort Alice in Wonderland voel ik me met het lensje. Ik kan 't iedereen aanraden!











Wednesday, September 19, 2012

Contrast

Tien dagen geleden was het nog zo.




En dit was gisteren.






Kouder, anders. Maar ook mooi!

Monday, September 17, 2012

Summer in rewind

Ook al is het al weer over de helft van september en zijn we weer volop aan het werk en naar school, het is toch maar kort geleden dat het nog zomer was.

De zomer teruggedraaid, van mijn Iphone.




Sunday, September 16, 2012

Expositie Karijn

Karijn ken ik al bijna mijn hele leven. Op de kleuterschool zaten we kort bij elkaar in de klas. Karijn had van die mooie lange haren, dus wilde ik vriendin worden. Zo ging dat. In die tijd had ik hele bijzondere criteria. 
En hoewel Karijn al heel snel naar een andere school ging, bleven we vriendinnen. Vriendinnen die van alles meemaakten. Aan de knutseltafel bij haar thuis, waar je gewoon op mocht verven en plakken en kleuren. In de buurt, waar we spion speelden en alle nummerborden van auto's noteerden. Met Koninginnedag verzonnen we handeltjes met wisselend succes, popcorn in zakjes en zelfgevonden klavertjes vier. We logeerden bij elkaar, gingen samen naar het Fun Festival (op ons 11e helemaal met de trein naar Rotterdam, naar een concert van Hans de Booij, de Dolly Dots, Toontje Lager en Anita Meijer). We doorkruisten heel Nederland op Tienertoer. 

Soms gingen de paden van ons leven ieder een eigen kant op. Maar altijd, in al die jaren, maakten we toch tijd voor elkaar, hielden we contact. 

Toen konden we nog niet bedenken hoe onze levens zouden verlopen, maar als ik zo kijk naar hoe we onze levens hebben ingericht, waar we van dromen en welke dromen we naleven, dan lijken we nog precies op die kinderen van toen. 

Ik heb grote bewondering voor Karijn. Ze is kunstenares, ontwerpt textiel. Ze is bovenal een mooi mens, vol passie voor juist die kleine dingen in het leven. De regen die druppelt en zo mooi klinkt als ze op haar balkon zit. De leegte van de polder, als ze naar haar moeder fietst. De lichtjes in de bomen, in de stad. Het is maar goed dat ze zo kan genieten van de kleine dingen, want de omstandigheden in haar leven zijn niet altijd even makkelijk. Naast de kunst is haar leven vol. Ze is alleenstaand moeder, van twee bijzonder mooie kinderen. Werkt ze zich een slag in de rondte om alles aan elkaar te breien. Ze leeft het leven ten volle. Ik ben zo blij dat ik haar ken. 

Even geleden exposeerde ze haar werk. Ik maakte foto's. Lastig, want het was donker binnen en er was veel bezoek, mensen die in en uit mijn beeld liepen. Maar toch geeft het een beeld van haar collectie. Waarin het wonder van het leven, juist in al het kleins wat groot is, een belangrijke plek heeft. 





























In de stad meer leuks: een wildbreiproject.





Over de expositie:
"Gepubliceerd: 
HOORN - Textielontwerpster Karijn Otjes exposeert in september twee weekeinden haar werk in Hoorn. Voor haar, ze woont tegenwoordig in Amsterdam, is dit niet zomaar een expositie: “Mijn jeugd en vroege herinneringen liggen in Hoorn. Mijn vader en veel vrienden wonen er. De tentoonstelling is voor mij een beetje thuiskomen. Past wel in het sprookjesthema van de kunst- en cultuurmarkt.”

Zelfs op landgoed De Eikenhorst wordt de tafel voor Prinses Máxima, Prins Willem-Alexander en de prinsesjes gedekt met het damast tafellinnen dat is ontworpen door Karijn Otjes. Het geeft aan hoe haar werk wordt gewaardeerd.

Met haar collega-textielkunstenaressen Mariëtta van Waveren en Amber van Vught toont Karijn een selectie van ontwerpen in de Schermerpanden aan de Kleine Noord. De expositie maakt deel uit van de Open Atelier Route.

Karijn Otjes toont werk dat wordt toegepast in zaken die ons leven omringen: behang, tapijt, tafellinnen, textiel voor binnen en buiten, inspiratieboeken en keramiek. Ze gebruikt hiervoor een veelheid aan technieken: “Ik laat me nergens door beperken. Uitgangspunt voor mijn werk is dat mensen leven in het moment met de dingen die ze omringen. Ik wil ze laten genieten van eenvoud en eerlijkheid van natuurlijke materialen.”

Zo is haar werk ‘LET’S TALK’ een rijk gedecoreerd en volledig eigenzinnig tafellaken waar je niet op uitgekeken raakt. Het damast heeft een 18e-eeuwse uitstraling maar de patronen zijn opgebouwd uit eenvoudige, abstracte lijnen en krasjes. Vrolijk en speels vertelt alles een verhaal; van liefde, elkaar vinden,  de zee, de zon, de maanstanden, sterren, een appel, het groeien van bloemetjes, een vlieger, de oerknal, regen, een hele kleine koe in de wei, een boot in de wind voor vooruitgang, luchtbellen en nog veel meer.

Karijn Otjes sluit daarmee aan op de gewoonte om sinds de 16e eeuw speciale gebeurtenissen vast te leggen in damasten tafellakens: “Alleen wil ik een beeld geven van deze tijd, de wereld waarin ik leef.”

De expositie is de eerste twee weekeinden van september in Hoorn te bezichtigen. Op zondag 2 september is Karijn Otjes zelf bij de tentoonstelling aanwezig en kunt u nader kennis met haar maken.

Textielontwerpexpositie –
In verwondering over de bloemetjes en de bijtjes

Wie:            Karijn Otjes, Mariëtta van Waveren en Amber van Vught
Waar:          Schermerpanden – Kleine Noord 47-49 – Hoorn
Wanneer:    1,2 en 8,9 september van 12 – 17.00 uur"

(geschreven door Robert Vinkenborg)

Weet je deze nog?

Related Posts with Thumbnails