Skip to main content

Het geheim van Sinterklaas

"Mam, ik weet het hoor, het geheim van Sinterklaas."

Verschrikt kijk ik op en ik trek mijn wenkbrauwen in een hoge boog. 

"Ja," zegt Lotte, "ik weet het wel dat Sinterklaas een bijzondere sleutel heeft, waarmee hij overal binnen kan komen. Het kan natuurlijk ook nooit dat hij alle sleutels van iedereen in Nederland heeft. Dan moet hij wel, eh, 250 sleutels hebben of zo". Ze kijkt een beetje twijfelend en vervolgt dan "of misschien nog wel meer."

Eerder -ergens in oktober- had ze al aangegeven, op weg naar zwemles, achter in de auto, dat ze dacht dat Sinterklaas nooit helemaal met de boot naar Nederland zou gaan. Alleen het laatste stukje. Anders zou het veel te lang duren, zo'n slome stoomboot. Hij nam gewoon het vliegtuig.

En afgelopen week vertelde ze me, dat ze ook wel begreep dat Sinterklaas ieder jaar gewoon iemand anders was. Want hij was al zou oud. Dat kon gewoon niet. En een jaar was heel lang. Dus was iedereen toch vergeten hoe hij er uitzag. Bovendien had hij een mijter en een baard, dus lijkt hij toch op Sinterklaas.

Met al deze ontboezemingen van Lotte zou je denken dat het geloof wel voorbij zou zijn. Maar nee hoor. Het verhaal is nog springlevend. Zonder problemen plakt ze fantasie en logica aan elkaar en verweeft ze het verhaal in een echt geloven in de Sint.

En deze zaterdag was de intocht. 

Lotte zong er met haar koor hun longen uit hun lijven. De lucht was stralend blauw. Het schuitje kwam aangevaren tussen het riet. De Sint. Sint is weer in het land!
















Comments

Jolanda said…
Oe! Wat staan de kinderen eng op de rand! Of lijkt dat maar zo? Geen kind in het water gevallen?
Prachtig hoe ze over de Sint nadenkt. Hoe denkt ze over de Pieten? Als die voor haar nog heel logisch écht bestaan, maakt dat dat ze nog vol gelooft. De Pieten zorgen immers voor de meeste pakjes (het bezorgen enzo).
Dit is zo'n geweldig feest!

Dit vinden anderen leuk nu

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

Summer Breek in Etersheim 2017

Op het laagste punt van Nederland, bij de molen - 'mijn' molen - speelt de derde editie van Summer Breek. Een soort Oerol in de polder. De Parade, maar dan rustig en niet zo commercieel. Obscure bandjes (voor mij dan, ik ben geen echte muziekkenner), theater, gekke dingen. 
Een echte festivalganger ben ik niet, ik kan niet goed tegen grote mensenmassa's, maar dit festival is een pareltje in de modder. En dit jaar was het prachtig weer! Vrijdagavond gingen we met zijn drietjes, op de fiets.

Even lekker wat eten (en meteen de kas spekken, want hartstikke duur, maar ja, veel subsidie krijgen ze niet en zo halen ze toch wat geld binnen).


Het was rustig, zeker in het begin van de avond. Ik gun Summer Breek meer publiek, al was de sfeer ook nu ontzettend goed. Eén groot vakantiegevoel.




De zwaaiende handjes achter de gevaarlijke sloot.

Een rij van figuren met zweefhoofd gemaakt van in plastic verpakt huisvuil.


Strike a pose.


Ik vond het heerlijk. Het zonnetje, overal rond struin…

Daily life in week 29: een beetje vakantie in iedere dag

Terug uit Slovenië en weer thuis bij mijn eigen gekke lieve mensen. Spelletje doen in de tuin, kijken naar de ondergaande zon, beetje onkruid trekken en alle bloemetjes vriendelijk toespreken. Het zijn de fijne dingen in het leven.

Zomer in Nederland. Laatste 'echte' werkweek, maar het voelt al als vakantie. Een paar uurtjes eerder stoppen en met zijn vieren nog even op pad. Ik had gelezen over het stadsstrand bij Zaandam en was benieuwd. Helaas bleek het gesloten te zijn, maar we lieten ons niet ontmoedigen en reden door naar Wormerveer, waar je ook zo heerlijk aan het water kunt zitten. Drankje, bitterballetje, lekker bijkletsen met zijn viertjes en ons verheugen op binnenkort: de roadtrip door Californië!



Na het werk lekker in de tuin kroelen met Rocky die nogal opdringerig kan zijn.

Avondwandeling door het dorp, waar er een filmset is opgebouwd. Ik heb nog niet kunnen achterhalen welke film er werd gedraaid, maar ik snap ze. Het is een bijzonder mooie locatie.


Dag zon, be…