Skip to main content

Het geheim van Sinterklaas

"Mam, ik weet het hoor, het geheim van Sinterklaas."

Verschrikt kijk ik op en ik trek mijn wenkbrauwen in een hoge boog. 

"Ja," zegt Lotte, "ik weet het wel dat Sinterklaas een bijzondere sleutel heeft, waarmee hij overal binnen kan komen. Het kan natuurlijk ook nooit dat hij alle sleutels van iedereen in Nederland heeft. Dan moet hij wel, eh, 250 sleutels hebben of zo". Ze kijkt een beetje twijfelend en vervolgt dan "of misschien nog wel meer."

Eerder -ergens in oktober- had ze al aangegeven, op weg naar zwemles, achter in de auto, dat ze dacht dat Sinterklaas nooit helemaal met de boot naar Nederland zou gaan. Alleen het laatste stukje. Anders zou het veel te lang duren, zo'n slome stoomboot. Hij nam gewoon het vliegtuig.

En afgelopen week vertelde ze me, dat ze ook wel begreep dat Sinterklaas ieder jaar gewoon iemand anders was. Want hij was al zou oud. Dat kon gewoon niet. En een jaar was heel lang. Dus was iedereen toch vergeten hoe hij er uitzag. Bovendien had hij een mijter en een baard, dus lijkt hij toch op Sinterklaas.

Met al deze ontboezemingen van Lotte zou je denken dat het geloof wel voorbij zou zijn. Maar nee hoor. Het verhaal is nog springlevend. Zonder problemen plakt ze fantasie en logica aan elkaar en verweeft ze het verhaal in een echt geloven in de Sint.

En deze zaterdag was de intocht. 

Lotte zong er met haar koor hun longen uit hun lijven. De lucht was stralend blauw. Het schuitje kwam aangevaren tussen het riet. De Sint. Sint is weer in het land!
















Comments

Jolanda said…
Oe! Wat staan de kinderen eng op de rand! Of lijkt dat maar zo? Geen kind in het water gevallen?
Prachtig hoe ze over de Sint nadenkt. Hoe denkt ze over de Pieten? Als die voor haar nog heel logisch ├ęcht bestaan, maakt dat dat ze nog vol gelooft. De Pieten zorgen immers voor de meeste pakjes (het bezorgen enzo).
Dit is zo'n geweldig feest!

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more