Skip to main content

Hardlopen

Hardlopen. Ik kan me geen leven zonder meer voorstellen. 

5 jaar geleden ben ik ermee begonnen. Toen ik 35 werd en ontdekte dat mijn conditie ver beneden peil was.  De afgelopen jaren heb ik altijd gelopen. Meestal drie keer per week, soms periodes wat minder. Toen ik bijvoorbeeld struikelde van de trap en mijn voet blesseerde. Ik kon een maand of 4 niet lopen en moest weer helemaal opnieuw beginnen.
Of toen we verhuisden naar ons nieuwe huis en ik even andere prioriteiten stelde. In de paar vrije uurtjes op woensdag en vrijdag had ik nu heel andere dingen te doen. 
Of zoals dit voorjaar, dat het even helemaal niet meer ging en ik een paar weken hardlooppauze nam.

Hardlopen. Het beginnen ermee is denk ik de beste stap in mijn leven geweest.

Maar desondanks heb ik er een haat/liefdeverhouding mee. Ik vind het heerlijk om te doen en geniet van vrijwel iedere loop. Maar het drukt me ook met mijn neus op de feiten. Ik ben er niet goed in. Ik heb geen talent. En dat is lastig hoor, iets zo leuk vinden, terwijl je er geen talent voor hebt. Als ik een week niet loop, lijkt mijn lijf het vergeten. Vergeten hoe het werkt. Dan voelt een nieuwe loop als weer terug bij af. Is mijn snelheid weg, het gemak waarmee het soms gaat. Dan moet ik weer ploeteren en vecht ik tegen mezelf.

Je zou zeggen dat met vijf jaar ervaring en heel wat kilometers onder de voeten, je wel wat credits hebt opgebouwd. Een beetje jaloers kan ik kijken naar andere lopers, die het zo een week niet doen en het dan weer op kunnen pakken, alsof ze de dag ervoor nog liepen. Of die een half jaar niet lopen en rustig weer beginnen met een half uur. 

Helaas geldt dat niet voor mij. Als ik een weekend met hoofdpijn in bed heb gelegen, dan gaat het de keer erop waardeloos. Moet ik weer een paar weken terug in mijn schema. Is mijn snelheid er weer helemaal uit. Voel ik me een beetje een loser.

Het is natuurlijk ook een mentale kwestie, lopen doe je met je lijf, maar ook met de geest. Dan is het soms lastig de balans te vinden. De geest die je aanspoort, je kunt dit wel, je hebt kracht genoeg, waarop je lijf het na een minuut of 20 totaal af laat weten. Naar wie luister je dan? 

Hardlopen is een kunst.

Het is voor mij een kunst geworden om afstand te nemen van het iets goed willen kunnen. Van vooruitgang willen zien en niet balen van terugslag. De kunst van het zijn in het moment. Van het genieten van mijn voetstappen op het asfalt, op bospaden, op het gras. Niet denken aan hoe snel, hoeveel kilometer, aan hoe het nou komt dat het de week ervoor zoveel beter ging. Nee, niet aan denken, maar gewoon lopen. Zijn.

De echte hardloper kenmerkt zich niet door het talent voor het lopen, maar door de manier waarop hij omgaat met periodes waarin lopen niet lekker gaat. Dat hou ik me maar voor.

Want ondanks het gebrek aan talent voor lopen, heb ik wel een talent om ervan te genieten.

Wat plaatjes van mijn lopen van de afgelopen tijd.





















Comments

En.. het talent om door te blijven lopen!
Ik heb een pauze gehad van een jaar en ben nu weer begonnen en men... wat heb ik het gemist! Wist even niet meer dat het lopen zo lekker was geloof ik.

Lopen en onderweg van alles zien en tegenkomen, dat is danb het mooiste kado. Gelukkig hebben we een camera op de telefoon om alles vast te leggen tegenwoordig.

Loop ze he!

Liefs
Anonymous said…
KARAKTER!!! Da's ook een talent!
XSuus
wilmi said…
Leuk, jouw hardloopstory!
Heerlijk is het ja.. (voor mij even niet, maar ik hoop het weer snel op te pakken)
De haat-liefde verhouding komt me bekend voor en zal altijd wel een ding blijven, maar je moet maar zo denken: je doet het wel even hè!
Mag je best trots op zijn vind ik!
En dat je dan onderweg ook nog van die mooie en leuke plaatjes kan schieten, das toch geweldig!!
Truus said…
Wat een mooie plaatjes.
De haat liefde herken ik erg, dwz het gedoe in mijn hoofd: ben ik te oud voor (die ene keer:) damtotdam ..?? Erna heb ik weken nodig en moet ik eigenlijk weer terug naar voor de dam tot dam, balen ja. Maar ik blijf proberen wel te gaan lopen, 2x per week op zijn minst denk ik steeds :)
Jolanda said…
Echt. Dit verhaal had ik ook kunnen schrijven. Zo herkenbaar is het! Ik heb ook écht geen looptalent, maar wat is het fijn om buiten te zijn. In mijn topsport-tijd moesten we ook veel fietsen en hardlopen. Vond ik echt leuk, maar wat was ik duidelijk de langzaamste! Best moeilijk af en toe. Vooral als we met de groep trainden. Gelukkig was dat niet de sport waarin ik hoefde te presteren en deden we dit soort trainingen regelmatig individueel. Genieten onderweg deed ik dan des te meer!
Nu weer net opgepakt. Na dit weekje ziek-zijn weet ik dat ik ook weer opnieuw moet beginnen. Grrr! Maar doe 't wel!
Maak nog maar vaak zulke mooie foto's. Prachtig!!
Jessica said…
Wat woon jij in een schitterende hardloop omgeving, ik ben jaloers!!
jojoco said…
Nou Jessica, dit zijn toevallig net plaatjes van loopjes verder weg. Van tijdens het weekendje in Twente en de keer dat ik een half uurtje ben gaan rijden voor weer wat mooi nieuws.

Niet dat mijn eigen omgeving niet zo mooi is, maar verandering van spijs doet eten, eh, lopen.
inge said…
ik kan het helemaal niet en nu met m'n voet is een klein stukje wandelen al meer dan genoeg.
genieten echter, onderweg, dat kan ik ook hiel goe ^^
lees ik nu dat je 4 maanden niet kon lopen met je voet? wat had je psies dan en hoe heb je dat langzaam weer opgebouwd? #ziternuookal2maandenmeeenbenhetzozat!
prachtige plaatjes ^^
jojoco said…
Kan het me voorstellen, Inge, dat je het zat bent! Ik heb even teruggekeken, en bij mij was het eind 2007 (http://jojo-co.blogspot.com/2007/12/siegel.html) (handig zo'n blog). Ik liep toen te snel de trap op en verstapte me. Het is nog steeds niet duidelijk wat er uiteindelijk mis was, waarschijnlijk toch een scheurtje in een middenvoetsbeentje ofzo. Kon de eerste tijd helemaal niet lopen, maar toen was het gelukkig vakantie. Heb veel baat gehad bij fysiotherapie, met soort geluidsgolven. En veel oefeningen, met golfballetje en op tenen staan enzo. En daarna weer heel langzaam opbouwen om hard te lopen. (dat bedoel ik met 4 maanden niet lopen, gewoon wandelen ging na paar weken alweer hoor).

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more