Skip to main content

Hardlopen

Hardlopen. Ik kan me geen leven zonder meer voorstellen. 

5 jaar geleden ben ik ermee begonnen. Toen ik 35 werd en ontdekte dat mijn conditie ver beneden peil was.  De afgelopen jaren heb ik altijd gelopen. Meestal drie keer per week, soms periodes wat minder. Toen ik bijvoorbeeld struikelde van de trap en mijn voet blesseerde. Ik kon een maand of 4 niet lopen en moest weer helemaal opnieuw beginnen.
Of toen we verhuisden naar ons nieuwe huis en ik even andere prioriteiten stelde. In de paar vrije uurtjes op woensdag en vrijdag had ik nu heel andere dingen te doen. 
Of zoals dit voorjaar, dat het even helemaal niet meer ging en ik een paar weken hardlooppauze nam.

Hardlopen. Het beginnen ermee is denk ik de beste stap in mijn leven geweest.

Maar desondanks heb ik er een haat/liefdeverhouding mee. Ik vind het heerlijk om te doen en geniet van vrijwel iedere loop. Maar het drukt me ook met mijn neus op de feiten. Ik ben er niet goed in. Ik heb geen talent. En dat is lastig hoor, iets zo leuk vinden, terwijl je er geen talent voor hebt. Als ik een week niet loop, lijkt mijn lijf het vergeten. Vergeten hoe het werkt. Dan voelt een nieuwe loop als weer terug bij af. Is mijn snelheid weg, het gemak waarmee het soms gaat. Dan moet ik weer ploeteren en vecht ik tegen mezelf.

Je zou zeggen dat met vijf jaar ervaring en heel wat kilometers onder de voeten, je wel wat credits hebt opgebouwd. Een beetje jaloers kan ik kijken naar andere lopers, die het zo een week niet doen en het dan weer op kunnen pakken, alsof ze de dag ervoor nog liepen. Of die een half jaar niet lopen en rustig weer beginnen met een half uur. 

Helaas geldt dat niet voor mij. Als ik een weekend met hoofdpijn in bed heb gelegen, dan gaat het de keer erop waardeloos. Moet ik weer een paar weken terug in mijn schema. Is mijn snelheid er weer helemaal uit. Voel ik me een beetje een loser.

Het is natuurlijk ook een mentale kwestie, lopen doe je met je lijf, maar ook met de geest. Dan is het soms lastig de balans te vinden. De geest die je aanspoort, je kunt dit wel, je hebt kracht genoeg, waarop je lijf het na een minuut of 20 totaal af laat weten. Naar wie luister je dan? 

Hardlopen is een kunst.

Het is voor mij een kunst geworden om afstand te nemen van het iets goed willen kunnen. Van vooruitgang willen zien en niet balen van terugslag. De kunst van het zijn in het moment. Van het genieten van mijn voetstappen op het asfalt, op bospaden, op het gras. Niet denken aan hoe snel, hoeveel kilometer, aan hoe het nou komt dat het de week ervoor zoveel beter ging. Nee, niet aan denken, maar gewoon lopen. Zijn.

De echte hardloper kenmerkt zich niet door het talent voor het lopen, maar door de manier waarop hij omgaat met periodes waarin lopen niet lekker gaat. Dat hou ik me maar voor.

Want ondanks het gebrek aan talent voor lopen, heb ik wel een talent om ervan te genieten.

Wat plaatjes van mijn lopen van de afgelopen tijd.





















Comments

En.. het talent om door te blijven lopen!
Ik heb een pauze gehad van een jaar en ben nu weer begonnen en men... wat heb ik het gemist! Wist even niet meer dat het lopen zo lekker was geloof ik.

Lopen en onderweg van alles zien en tegenkomen, dat is danb het mooiste kado. Gelukkig hebben we een camera op de telefoon om alles vast te leggen tegenwoordig.

Loop ze he!

Liefs
Anonymous said…
KARAKTER!!! Da's ook een talent!
XSuus
wilmi said…
Leuk, jouw hardloopstory!
Heerlijk is het ja.. (voor mij even niet, maar ik hoop het weer snel op te pakken)
De haat-liefde verhouding komt me bekend voor en zal altijd wel een ding blijven, maar je moet maar zo denken: je doet het wel even hè!
Mag je best trots op zijn vind ik!
En dat je dan onderweg ook nog van die mooie en leuke plaatjes kan schieten, das toch geweldig!!
Truus said…
Wat een mooie plaatjes.
De haat liefde herken ik erg, dwz het gedoe in mijn hoofd: ben ik te oud voor (die ene keer:) damtotdam ..?? Erna heb ik weken nodig en moet ik eigenlijk weer terug naar voor de dam tot dam, balen ja. Maar ik blijf proberen wel te gaan lopen, 2x per week op zijn minst denk ik steeds :)
Jolanda said…
Echt. Dit verhaal had ik ook kunnen schrijven. Zo herkenbaar is het! Ik heb ook écht geen looptalent, maar wat is het fijn om buiten te zijn. In mijn topsport-tijd moesten we ook veel fietsen en hardlopen. Vond ik echt leuk, maar wat was ik duidelijk de langzaamste! Best moeilijk af en toe. Vooral als we met de groep trainden. Gelukkig was dat niet de sport waarin ik hoefde te presteren en deden we dit soort trainingen regelmatig individueel. Genieten onderweg deed ik dan des te meer!
Nu weer net opgepakt. Na dit weekje ziek-zijn weet ik dat ik ook weer opnieuw moet beginnen. Grrr! Maar doe 't wel!
Maak nog maar vaak zulke mooie foto's. Prachtig!!
Jessica said…
Wat woon jij in een schitterende hardloop omgeving, ik ben jaloers!!
jojoco said…
Nou Jessica, dit zijn toevallig net plaatjes van loopjes verder weg. Van tijdens het weekendje in Twente en de keer dat ik een half uurtje ben gaan rijden voor weer wat mooi nieuws.

Niet dat mijn eigen omgeving niet zo mooi is, maar verandering van spijs doet eten, eh, lopen.
inge said…
ik kan het helemaal niet en nu met m'n voet is een klein stukje wandelen al meer dan genoeg.
genieten echter, onderweg, dat kan ik ook hiel goe ^^
lees ik nu dat je 4 maanden niet kon lopen met je voet? wat had je psies dan en hoe heb je dat langzaam weer opgebouwd? #ziternuookal2maandenmeeenbenhetzozat!
prachtige plaatjes ^^
jojoco said…
Kan het me voorstellen, Inge, dat je het zat bent! Ik heb even teruggekeken, en bij mij was het eind 2007 (http://jojo-co.blogspot.com/2007/12/siegel.html) (handig zo'n blog). Ik liep toen te snel de trap op en verstapte me. Het is nog steeds niet duidelijk wat er uiteindelijk mis was, waarschijnlijk toch een scheurtje in een middenvoetsbeentje ofzo. Kon de eerste tijd helemaal niet lopen, maar toen was het gelukkig vakantie. Heb veel baat gehad bij fysiotherapie, met soort geluidsgolven. En veel oefeningen, met golfballetje en op tenen staan enzo. En daarna weer heel langzaam opbouwen om hard te lopen. (dat bedoel ik met 4 maanden niet lopen, gewoon wandelen ging na paar weken alweer hoor).

Popular posts from this blog

Beetje dramatisch: the end of a dream

Een beetje fatalistisch kan ik soms wel zijn. Ik kan er niets aan doen, ben niet zo heel materialistisch en hecht me niet direct aan spullen, maar soms vertegenwoordigen spullen wel een stukje levensgeluk.
Onze caravan bijvoorbeeld. Als een oudje kwam hij binnen, en vooral Joost heeft er zoveel uren werk ingestoken: alles schoonmaken, repareren, verven. We lieten de banken opnieuw bekleden, namen een fris vloerbedekkinkje. Met veel moeite zetten we hem op de rand van de 'camping' en sloten we water aan en zorgden voor gas voor de verwarming.
De mancave was het, waar Joost en zijn vrienden af en toe een biertje dronken.  Een chillruimte voor de kinderen, die er feestjes gaven en waar hun vriendinnen bleven logeren. Een uitvalsbasis voor mij was het, om een beetje de rust op te zoeken en lekker in het zonnetje te lezen, uitkijkend over de weilanden.
Een symbool voor ons geluk hier in de polder: dat je de dingen kunt maken door er hard voor te werken en dan de tijd te nemen erva…

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more