Halloween in HLDVN

In HLDVN (het leukste dorp van Nederland), waar Francine woont, was vanavond de Halloweenspeurtocht. Daar moesten we heen! Ik heb er zelfs mijn favoriete pilatesavond voor afgezegd. Lotte was de hele dag al een beetje zenuwachtig en ook Isa was er helemaal klaar voor, samen met een vriendin van haar.

Het was ontzettend druk, zo druk dat we Francine & family niet terug konden vinden, maar goed, heel veel ruimte voor gezellig kletsen was er toch niet, met alle enge dingen en een Lotte die zich klemvast aan mij gezekerd was. Isa vond het helemaal niet eng, alleen gilde ze af en toe wel heel erg hard. 

Maar oh, HLDVN is echt met recht HLDVN. Wat had iedereen er een werk van gemaakt. In alle straten en steegjes stonden kaarsen en vuurpotten. Iedereen was verkleed, overal klonk gegil en muziek. Mensen wezen ons de goede weg en in ruim anderhalf uur werden we het hele dorp doorgeleid. Langs heksen, skeletten die een optreden gaven (er speelt er een viool, riep Lotte, die dat zelf ook zo graag wil), engerds met messen, een spokendisco, spinnenwebben en andere horrorfiguren. Mijn hart sloeg regelmatig over, al was het maar door Lottes hand die me zo heel erg hard kneep af en toe.

Echt geweldig!


















 Helemaal klaar voor het Hoofd-gerecht!





Hardlopen

Hardlopen. Ik kan me geen leven zonder meer voorstellen. 

5 jaar geleden ben ik ermee begonnen. Toen ik 35 werd en ontdekte dat mijn conditie ver beneden peil was.  De afgelopen jaren heb ik altijd gelopen. Meestal drie keer per week, soms periodes wat minder. Toen ik bijvoorbeeld struikelde van de trap en mijn voet blesseerde. Ik kon een maand of 4 niet lopen en moest weer helemaal opnieuw beginnen.
Of toen we verhuisden naar ons nieuwe huis en ik even andere prioriteiten stelde. In de paar vrije uurtjes op woensdag en vrijdag had ik nu heel andere dingen te doen. 
Of zoals dit voorjaar, dat het even helemaal niet meer ging en ik een paar weken hardlooppauze nam.

Hardlopen. Het beginnen ermee is denk ik de beste stap in mijn leven geweest.

Maar desondanks heb ik er een haat/liefdeverhouding mee. Ik vind het heerlijk om te doen en geniet van vrijwel iedere loop. Maar het drukt me ook met mijn neus op de feiten. Ik ben er niet goed in. Ik heb geen talent. En dat is lastig hoor, iets zo leuk vinden, terwijl je er geen talent voor hebt. Als ik een week niet loop, lijkt mijn lijf het vergeten. Vergeten hoe het werkt. Dan voelt een nieuwe loop als weer terug bij af. Is mijn snelheid weg, het gemak waarmee het soms gaat. Dan moet ik weer ploeteren en vecht ik tegen mezelf.

Je zou zeggen dat met vijf jaar ervaring en heel wat kilometers onder de voeten, je wel wat credits hebt opgebouwd. Een beetje jaloers kan ik kijken naar andere lopers, die het zo een week niet doen en het dan weer op kunnen pakken, alsof ze de dag ervoor nog liepen. Of die een half jaar niet lopen en rustig weer beginnen met een half uur. 

Helaas geldt dat niet voor mij. Als ik een weekend met hoofdpijn in bed heb gelegen, dan gaat het de keer erop waardeloos. Moet ik weer een paar weken terug in mijn schema. Is mijn snelheid er weer helemaal uit. Voel ik me een beetje een loser.

Het is natuurlijk ook een mentale kwestie, lopen doe je met je lijf, maar ook met de geest. Dan is het soms lastig de balans te vinden. De geest die je aanspoort, je kunt dit wel, je hebt kracht genoeg, waarop je lijf het na een minuut of 20 totaal af laat weten. Naar wie luister je dan? 

Hardlopen is een kunst.

Het is voor mij een kunst geworden om afstand te nemen van het iets goed willen kunnen. Van vooruitgang willen zien en niet balen van terugslag. De kunst van het zijn in het moment. Van het genieten van mijn voetstappen op het asfalt, op bospaden, op het gras. Niet denken aan hoe snel, hoeveel kilometer, aan hoe het nou komt dat het de week ervoor zoveel beter ging. Nee, niet aan denken, maar gewoon lopen. Zijn.

De echte hardloper kenmerkt zich niet door het talent voor het lopen, maar door de manier waarop hij omgaat met periodes waarin lopen niet lekker gaat. Dat hou ik me maar voor.

Want ondanks het gebrek aan talent voor lopen, heb ik wel een talent om ervan te genieten.

Wat plaatjes van mijn lopen van de afgelopen tijd.





















Uit mijn Iphone in oktober

Zo, weer even mijn iphone ingedoken en de foto's vanaf begin oktober nog eens doorgekeken.

Lotte op zwemles, kijkdag. 


En vanuit het water.

De haard staat weer iedere avond aan. Het markeert zo mooi het einde van de werkdag. Koken, haard aan, lekker bijkletsen met elkaar.

Isa en Fleur hadden cake gebakken, die we samen met chipolatapudding en milkshake (versgemaakt) als toetje kregen opgediend, net als in een echt restaurant.


Isa heeft een liefde voor badeentjes ontwikkeld. Die stomme dingen slingeren nu overal rond in ons huis.
 Weer eens zo'n mooie ochtend.

Ja, ja, ik kan weer een puntje op de 'goede-moeder-lijst' afvinken. Ik heb een echte invlecht gemaakt. En hij  is nog best redelijk goed gelukt ook!


En nog een keer de zon 's morgens. Vaste prik. Als de kinderen treuzelen met hun jas aandoen (wat trouwens niet meer zo is, sinds Isa met klasgenootjes meefietst die iets verderop aan de dijk zijn komen wonen, nu staat ze stipt om 8.10 klaar), klim ik nog even snel de dijk op.

Niet alleen de zon die opkwam, ook de volle maan stond nog aan de lucht.

Een wiebelige klas gonst van voorpret. Schoolreisje!

Deze is zo mooi geworden, geeft zo goed de sfeer aan, van de zwaaiende ouders, veel met brok in hun keel, vooral die van de kleuters die voor 't eerst gaan, en dan Lotte, blij en vol verwachting en ook een beetje zenuwachtig, maar dan leuk zenuwachtig, al in de bus.

Cadeautje, iedere keer weer. Als ik van zomaar vanuit mijn bank de zon kan zien ondergaan.

Naar 't theater geweest. Aanrader, echt een mooie en bijzondere voorstelling. Over een relatie die zich per mail ontwikkelt.

Plantjes water geven.


De plantjes geven een hoop kleur in de najaarsdagen.

Lotte ging verven.


Samen met Lotte op weg naar het bos.

De Kapla blijft in trek.
 En de gratis bouwdingen van de supermarkt ook.

Op weg naar huis, genieten van het mooie landschap.


Nog maar weer eens de cyclaampjes.

Lotte kwam de ochtend nadat we ze geplant hadden juichend naar me toe. "Hoera mam, ze doen het nog, de cyclaampjes zijn winterhard!". 

En nog wat vakantiekiekjes. Wat een luxe he, zo'n bubbelbad met uitzicht op de huiskamer (ik zal er maar niet bij vertellen dat het lawaai van het bubbelen alles overstemde).

Dat is nou echt relaxen. Een rode wijn en een warm bad.

Ik vind de Iphonefoto's vaak verrassend goed. Natuurlijk, ze barsten van de ruis en je moet ze niet echt in het groot bekijken. Maar ze vangen zo vaak zo mooi het moment. Hier ook. Joost, die lekker uit het raam tuurt en Lotte die door het huisje danst.




Ook zo leuk in Twente. Als je de kortste route terug neemt, kom je over dit soort weggetjes. Dat voelt toch al meteen als avontuur!

Dit vinden anderen leuk nu