Bijna op vakantie

Het is altijd een beetje een gekke tijd, zo vlak voor je op vakantie gaat. Ik kan me wel herinneren dat het enorm stressvol was. Tussen einde werk en weggaan, toch nog van alles willen regelen, inpakken, schoonmaken en doen. Dat doen we dit jaar anders. Al de hele week zijn we een soort van vrij en heb ik alle tijd om rustig voor te bereiden en leuke dingen te doen. We weten nog niet wanneer we precies weggaan. Maandag, dinsdag, of misschien toch nog vandaag? Neuh, vandaag blijft nog een vriend eten en genieten we nog even van de mooie camping hier. Maar morgen gaan we wel weg.

En dan is zo'n laatste dag toch nog druk. Opa en Oma komen op het huis passen. Zo vieren ze hier vakantie. Geven ze de kippen, cavia en de kat eten en jagen ze de inbrekers van het erf. Het maakt dat ik extra graag het huis schoon achter laat. Dus badkamer poetsen. Bedden verschonen op de logeerkamer. Alle kamers boven meteen schoonmaken en dweilen. Intussen de airstream inpakken. Kleren in de kastjes, keukenspulletjes netjes opgeborgen. Boeken. Knutselspullen, spelletjes. Handdoeken en badspulletjes in de badkamer. Alles netjes op z'n plek. Ruimte zat. 

Heel luxe, maar het zorgt er ook voor dat ik constant denk "is dat niet handig om mee te hebben?". Ik blijf maar spullen ons zilveren monster insjouwen. Een groot verschil met het inpakken van mijn rugzak, ruim 20 jaar geleden, toen ik voor drie maanden wegging. Toen nam ik 11 kilo mee. Nu wil ik niet eens weten hoeveel het is.

Vanavond nog even alle snoeren en stekkers mee. Voor de batterijen van de camera, voor mijn Ipod met hardloopmuziek, voor mijn Garmin, mijn Iphone en de DS van de kinderen. Paspoort Check. Portemonnee, check. Elkaar. Kan niet meer mis gaan!

Verse bloemetjes voor de huisoppassers neergezet. 




Tot over een week of wat! Wij gaan het avontuur tegemoet!

Nieuwe liefde, dubbel D

Je zou maar een man met een hobby hebben. Ik heb er zo eentje. Ik ben komende tijd weduwe, want mijn liefde heeft een nieuwe liefde. Een Dubbel D (ekker). Daar kan ik niet tegenop ;).

Hier komt hij met haar aanrijden, dwars door het weiland. Gelukkig maar, dat hij haar gewoon naar huis durft mee te nemen.



En daar staat ze dan. In vol ornaat. Joost ziet haar al helemaal voor zich, als ze haar make over heeft gehad. Ik zie zijn plezier. En ook wel een klein beetje de roestbak die het nu is.

Maar dan wel een roestbak met veel mooie details.
 Ze reed jarenlang tussen Nottingham en Londen, schijnt. Stond in Nederland op festivals. En toen heel lang in een weiland. Tot Joost haar vond en adopteerde.



Dubbel D en ook nog eens een prachtig uitzicht. Wat wil je nog meer.



Hier komt ooit een dakterras. Met keukentje. En biertap.





En hier kun je dan zitten en van het uitzicht genieten.













En als ik dan ook mijn busrijbewijs ga halen, kan ik er ook in rondrijden.





Maar daarvoor moet er nog heel wat gebeuren. We gaan dus dit weekend nog niet op vakantie. Want Joost is bezig, de hele dag. Met zijn nieuwe liefde. ;)

Les enfants du paradis

Een zomertraditie. Dat is het inmiddels wel. Volgens mij ging ik er zo'n 22 jaar geleden voor het eerst heen, naar het Amsterdamse Bostheater. En sindsdien heb ik vele voorstellingen gezien. En dit jaar weer. Vaak maakt het niet eens uit wat voor stuk ze spelen. Het is altijd een enorme belevenis. Vorig jaar vond ik het stuk zelf nogal traag, dit jaar zou ik wel zien.

Het was allereerst al heerlijk weer. Wat een bof na al die regen van de afgelopen tijd. Die regen is voor veel mensen vervelend, maar voor zo'n zomertheater die het van deze maanden moeten hebben, is het extra naar. Ik hoop ook echt dat de rest van juli en augustus topmaanden voor ze zullen worden.




Ze speelden Les enfants du paradis. Het deed meteen een belletje rinkelen. Voor mijn Franse literatuurlijst had ik dat boekje gelezen. Maar ik bleek fout te zitten. Dit was een heel ander verhaal. En zo spectaculair!

Maar het begon natuurlijk heel relaxed, met een picknick. Dit keer niet op de banken, maar op het podium, waar tafels en stoelen stonden. We pakten onze spullen uit. Olijfjes, koude witte wijn, zalm, makreel, heerlijk brood, worst, tapenade, kersen.






Ondertussen werd het langzaam iets drukker. Maar het was me veel te rustig. Voor zo'n mooie dag had het minstens stampvol moeten zitten (gaat dat zien mensen, gaat dat zien!). Het blijft uniek. Eten in het bos, met het twieterende vogelgeluid afgewisseld door grote grommen van de blauwe vogels van de KLM, zo laag dat je de uitgeklapte wielen al kunt zien.  Zo'n leuk sfeertje, iedereen met zijn hapjes en drankjes, in zomerstemming. De geur van antimug vermengde zich met het eten en het begon te schemeren toen de voorstelling begon.




Wij zaten nog gewoon op het podium, alsof we op een Frans plein zaten, te kijken naar het theater Funambules. En toen het nog echter begon,  hadden we een prachtige plek op de eerste rij. We zaten er middenin. En wat was het een geweldige voorstelling.

Wikipedia vat het oorspronkelijke verhaal zo samen: Rond 1844 in de Boulevard du Temple wordt het Parijse theatergebeuren verenigd. De mimespeler Baptiste Deburau wordt verliefd op de mysterieuze vrouw Garance, die ook begeerd wordt door een revolutionaire schrijver. Hij vlucht voor zijn emoties en trouwt met een jonge actrice. Na enkele jaren, als Baptiste ondertussen beroemd is geworden, zien ze elkaar eindelijk terug.







Maar voor mij was het een meeslepende avond, waar de emoties van af spatten. Heel visueel allemaal, met prachtige vondsten. Ik kon niet stoppen met kijken en me verwonderen. Twee acteurs, de man met de grote woorden en de verlegen mimespeler, die strijden om de liefde van de -ik ben wie ik ben en ik wil wie mij wil- Garance. Het verhaal is soms ingewikkeld, want ze spelen dat ze spelen dat ze spelen, dat soort werk. Maar dat is nooit storend, want wat je ziet is zo bijzonder en prachtig. Met zoveel humor en passie voor theater gebracht. Een vechtpartij in de kroeg, compleet met stripgeluiden 'Whoesj', waarbij het jazzzangeresje gewoon blijft doorzingen. De enorme schommel, de bom die wordt geworpen. Maar vooral het mimestuk, de poppenkast en het schaduwspel hangen nog steeds in mijn hoofd. Betoverend was het. Weg uit deze wereld en opgaan in een wereld in een andere wereld (snap je 'm nog).

En als watje had ik tranen in mijn ogen bij het helaas geen happy end.

Ga erheen! Ze spelen nog de hele zomer, tot 3 september. Je hebt de avond van je leven!
www.bostheater.nl






Dit vinden anderen leuk nu