Friday, April 30, 2010

Bloesemtocht

Ook in het nieuwe dorp is de jaarlijkse bloesemtocht traditie. Voor de kleuters dwars door de polder en dus maar heel weinig bloesem te zien. Gelukkig toont de lente zich wel op allerlei andere manieren.

Ons eigen bloesemgaardje in wording. Vorig jaar lag hier nog heel veel puin en grind.

Ook hier bloesem, en het graszaad slaat langzaam aan (en dan was dit nog voor de bui!)


In het dorp is er veel bloesem. Vooral de roze vind ik zo mooi!
En in de bermen op veel plekken koolzaad. Prachtig, dat knalgeel tussen het groen.
Lieveheersbeestje aan het zonnen.
Later kwam ik een schoolpleinmoeder tegen die een beetje verwonderd zei: "he, ik zag je net liggen, op je buik in de berm".
Ik loop met de kleuters mee. Isa's groep moet wel 10 km. Dat is handiger als ik niet mee ben ;).
De kalfjes, die we iedere ochtend gedag zeggen op weg naar school.
In de sloot spotten we een kikker.
Armen vol bloemen worden onderweg geplukt.

En dovenetels, om de nectar eruit te zuigen.

Een paar kleintjes raken een beetje achterop, maar hier in de polder kan dat wel. Wat is het toch mooi, dat weidse land.
En gelukkig, vlak voor we bij school zijn, zien we toch nog weer wat bloesem!

Tuesday, April 27, 2010

Tuinupdate

In het weekendje dat ik op vakantie was, is de tuin alweer zo veranderd. De roze bloesemboom bij de opgang is al bijna helemaal uitgevallen en heeft nu mooi rood blad. De perenboom staat dan weer wel in bloesem, net als andere bomen in de tuin. Het lijkt erop dat alles wat we in de herfst hebben aangeplant goed aanslaat. De tulpen zijn kleine kleurexplosies en zo langzamerhand wordt alles steeds groener.

Ook lijkt het wel of er een onkruidexplosie is. Een soort distelbladeren overal, en kleefkruid. Heel veel kleefkruid. Heerlijk om 's avonds de uurtjes voor zonsondergang nog in de tuin te werken. Handschoenen aan en stukje bij beetje alles weer wat netter maken. Het hoeft niet helemaal picobello, maar het is wel prettig om het een beetje onder controle te hebben.

Zo mooi om het licht te zien veranderen, van oranje naar steeds schemeriger. En de geluiden veranderen ook. Andere vogels, en ik hoor ook kikkers! En in het buurweiland staan de koeien weer! Zo gezellig vind ik dat.

Het wordt echt steeds mooier en mooier, al kan de tuin inmiddels wel een flinke regenbui gebruiken.





Monday, April 26, 2010

Vakantie!

Een paar jaar geleden kende ik ze nog helemaal niet, mijn 'dinnetjes. Toen had ik ook wel lieve vriendinnen (en die heb ik gelukkig nog steeds), maar bij hen was ik op sommige punten een vreemde eend in de bijt. In de gloria van een mooie lichtval, kleurencombinatie of bloemen. Gek op foto's en verhalen, op mooi papier en andere knutselarij.

Maar wat bleek: ik ben niet de enige mafkees. Via de wondere wegen van het wereldwijde web ontmoette ik andere crea's en gaandeweg deelden we niet alleen onze passie voor mooie dingen maken en intens leven, maar leefden we mee met elkaar. Tranen met tuiten lachen en biggeltranen huilen. Hoogtepunten en dieptepunten in elkaars leven, maar ook de dagelijkse drukte en hectiek.

En het mooie is, dat we ondanks al onze drukke levens en ondanks de feitelijke afstand, toch altijd weer de moeite doen om elkaar op te zoeken. Alhoewel, moeite kun je het niet echt noemen. Op de enorme vrijdagmiddagfile na, was het gewoon een groot feest.

Allereerst was het op en top lente.

En binnen notime confisqueerden we het huis en bakenden we ons terratorium af met papier en lijm, met foto's en inkt, met labeltjes en stempels. Ik wist dat ik rotzooi kon maken, maar dit was een ontploffing in het kwadraat, zeg maar.
We sloten vriendschap met onze buren Henk en Ingrid, die door een moeilijke fase in hun relatie gingen.
Zo even tussendoor knipte Marinka het haar van Francine.

En tijdens het praten en lachen en meezingen met de Ipod maakten we de mooiste dingen. Het afgelopen jaar had ik niet veel creatieve ruimte in mijn hoofd. Geen inspiratie. Geen zin om iets te maken. Te veel andere dingen te doen. Maar nu ging ik gewoon aan de slag en merkte ik al snel hoe lekker en fijn het is om gewoon maar te doen, te beginnen en te zien waar het schip strandt. Metafoor voor het leven.

Creativiteit maakt hongerig. Ik heb sinds lange tijd niet meer zoveel, zulke lekkere dingen gegeten. Van avondsalade naar borrelhapjes, van ontbijtje naar lekkers bij de koffie, van lunchen met verse aardbeien naar dineren met knoflookgamba's, vis en verse pasta. En dat dan ook nog voor je klaar gemaakt wordt, en dat je het met zijn allen gezellig kunt opeten.

Francine tokkelde wat op haar gitaar.

Henk maakte het weer goed, met een bosje bloemen.
We maakten foto's van elkaar, en foto's van dat we foto's maakten en foto's van dat we foto's maakten van het foto maken.


Gelukkig was onze hoffotograaf zoals altijd weer in topvorm. Toch best leuk om weer eens een mooie foto van jezelf te hebben.

En zo kabbelde het weekend voort. Alle tijd voor alles. Voor in het zonnetje zitten met een wijntje. Voor je uit staren en de warmte voelen van de zon, zonder de neiging te hebben weer wat brandnetels uit de grond te trekken. Tijd voor een rondje hardlopen, voor een tijdschrift, voor hete koffie en koude prosecco. Voor een ipodjukeboxavond met mooie liedjes. Voor elkaar en voor onszelf. We hebben er allemaal zo enorm van genoten! 'dinnetjes rule!

















Weet je deze nog?

Related Posts with Thumbnails