Tuesday, March 30, 2010

De tuin in de laatste dagen van maart

De regen slaat nu hard tegen het raam. Maar vanmiddag was het toch even droog en kon ik een dagelijks rondje lopen. Soms denk ik wel eens dat ik een krukje in de tuin moet zetten om te blijven kijken en dat ik het kan zien groeien.

Hoeveel dagen zal het nog duren voor de boom roze is?

Het groot hoefblad komt overal op. Op plekken waar we dat prima vinden, maar ook op plekken waarvoor we andere plannen hebben. We zullen zien hoe dat zich zal ontwikkelen.
Vol spanning kijken we naar de struiken die we hebben aangeplant. Vaak lijkt het alsof ze de strenge winter niet overleefd hebben. Een stelletje dorre takken. Maar kijk, hier en daar en daar ook nog, daar komen toch overal weer blaadjes.


Gekke Kinky volgt me, hard mauwend en weet iedere keer tegen mijn camera aan te duwen als ik een foto maak.
Hier is een feestje aan de gang!
Overal in de tuin komt dit ook op. Ik wist de naam, maar ben 't vergeten. Er komen oranje besjes aan. Wie weet hoe het heet?
Helaas komt ook overal de brandnetel weer op. Sja, voor we hier kwamen was er een jaar of negen niets aan de tuin gedaan. Brandnetels stonden overal manshoog. Stukjebijbeetje, denk ik dan maar. (en dan denk ik opeens aan Francine) Hai!
En dit is ook zo'n raadsel, wie helpt me uit de brand? Overal komen deze kleine plantjes op. Wat is dit?
Het zijn kleine bruine bolletjes. Hier zie je er eentje uit zijn jasje scheuren. Wat mooi is dat toch? Wat zit de natuur toch overweldigend mooi in elkaar. Dat dat ieder jaar maar weer opnieuw gebeurt.
Echt een teken van de lente, het geel van de forsythia.
En ook de riebes, echt lente!

Hier kom ik weg

Of hoe het nu bevalt op het platteland.

"Het is hier wel mooi, maar toch zou ik er nooit kunnen wonen. Het is zover van alles vandaan."
aldus een klant die hier op bezoek kwam.
Joost verwoordde precies hoe ik het zelf voel: "Het is maar hoe je het bekijkt, ik heb juist alles wat ik nodig heb dichtbij."

Gisteren was ik in de Kleine Komedie, bij Daniel Lohues. En buiten dat het een geweldige avond was en ik zo enorm heb genoten van de muziek, de verhalen en zijn muzikaliteit, raakte de sfeer mijn hele alles.

"Jij woont hier ver vandaan, zeggen ze elders in het land
Dan zeg ik, insgelijks, u ook, a’j ‘t zien van dizze kant

Hier kom ik weg, veur mien hiele leben
Ben ‘k met dizze horizon verweben
Hier kom ik weg, hier stiet ons huus
Bliekbar kom ik daor altied weer terecht
Hier kom ik weg"

We wonen hier nu bijna een jaar. Eind mei kregen we de sleutel, half augustus trokken we erin, we hebben de seizoenen voorbij zien komen. De hete zomer, de herfst, een winter om nooit meer te vergeten. En nu het lente wordt, merk ik pas goed dat mijn hart hier echt geworteld is. Waar ik eens nog een stadsmeisje was, dat Amsterdam nooit vaarwel wilde zeggen, heb ik nu mijn plek gevonden op het platteland.

Overal ver vandaan, maar zo dichtbij alles wat ertoe doet. Mijn liefde, mijn kinderen, de natuur en de seizoenen. En als ik 's morgens thee drink op de dijk en uitkijk over het water, bedenk ik dat dit niet genieten is van kleine dingen, maar dat dit de grootsheid is van het leven.

Na het concert dronken we nog een wijntje, mijn lieve vriendin Karijn en ik, en daarna slingerden we op onze fietsen over de grachten. Wat een leuke stad is het toch, Amsterdam. Maar toen ik bijna thuis was, de provinciale weg afsloeg op het weggetje dwars door de weilanden en de hazen voor de auto wegsnelden. Toen de maan boven ons huis hing en ik de ganzen hoorde gakken in de nacht. Toen wist ik het nog weer even extra:

Hier kom ik weg.
Hier hoor ik thuis.
Hier wil ik altijd blijven.

Monday, March 29, 2010

Geneugten van een zondag

Zomaar wat geneugten van zomaar een zondag.

Een lekker ontbijtje.

Koffie verkeerd.
Een blij meisje dat taart gaat bakken met haar papa.
Zaaien.
Ben zo benieuwd of hier straks echt planten uit zullen komen. (we hebben de zaadjes wel toegedekt met nog een laagje aarde hoor, maar ik vond dit zo leuk, die verschillende soorten zaadjes).
Pauze met koffie en versgebakken taartjes.

Saturday, March 27, 2010

Friday, March 26, 2010

Tranen

Lotte en ik lezen nog even een boek in de loveseat. Het huis is stil. Isa heeft een partijtje. De zon is als een knalrode bal onder gegaan, weer een klein stukje verder aan de horizon. We hebben een fijne middag gehad. Op de fiets naar het vogelmeertje geweest, waar ze me uitlegde wat voor vogels er zijn. Smienten en bergeenden en tureluurs en grutto's. "Hoor maar, mam" zegt ze. En inderdaad, ik hoor het "gru-o". "de grutto roept zijn eigen naam". Ze was blij met de terugweg. "De wind duwt me een beetje". We knipten takken in de tuin, deden boodschappen en tekenden een groot paasei op de stoep.

In het boek staat een liedje met de noten erbij, maar ik word er geen wijs uit. Ik stel voor om het liedje op internet op te zoeken. Wie weet kunnen we het daar beluisteren. Maar nee. Wel vinden we andere mooie filmpjes. Lotte kruipt tegen me aan en is vertederd door de natuurfilmpjes. "ik wil graag ballet zien, mam, met vioolmuziek". We gaan op zoek, zien verschillende mooie en minder mooie filmpjes, het zwanenmeer, een driejarig violistje, Tsjaikovski. Lotte vindt het prachtig. Tot we opeens een 9 jarig jongetje Haydn horen spelen. Lotte kruipt dicht tegen me aan en haar gezicht lijkt bijna open te breken. Ze straalt, glimlacht en een traan rolt uit haar ogen.

"ik moet er gewoon van huilen, zo mooi vind ik dit".


Wat is het toch een bijzonder meisje, die Lotte van ons.

Wednesday, March 24, 2010

Daar is ze dan

Vanavond keken we even naar de dvd van Bolderburen. Dankzij XSuus gevonden op Marktplaats en nu al in huis. Sneeuwvlokken dwarrelden over het scherm en het voelde alsof het heel lang geleden was, die sneeuw. Bijna niet voor te stellen dat we er een paar weken geleden nog midden in zaten.

Maar nu is het dan echt onmiskenbaar zover. Daarrrrr is ze dan, mag ik een hartelijk applaus, voor mijn lievelingsseizoen:

DE LENTE!

In de tuin is er zoveel opgekomen. Kleine kleuruitbarstingen geven een voorproefje van hoe groen het straks zal zijn.



Het onkruid schiet uit de grond. Hier en daar prima, want mooi, maar ook heel veel brandnetels en groot hoefblad. Vandaag ben ik zo'n twee uur bezig geweest om van alles eruit te trekken. Groot hoefblad is best mooi en mag langs de sloot ook wel blijven staan. Maar niet in het 'perkje' waar we in het najaar hortensia's hebben geplant, en lavendel. Dat wordt nog hard werken om alles onder controle te houden. Maar wat is dat fijn, met mijn handen in de grond en mijn hoofd in de wind.
Zo ziet het er nog heel kaal uit. Het is ook een kwestie van goed kijken. En toevallig ben ik dol op kijken. En dan is er zoveel moois te zien.


Zo heerlijk dat rond etenstijd het nog zo licht is. Van de week waren we al bij de lammetjes van de buren gaan kijken, na het eten. Heel lief en klein en pasgeboren. In de weilanden in de omgeving dartelen ze al rond. Ik kan niet wachten tot ze weer op de dijk voor ons huis staan.

Zo rond etenstijd, altijd een bijzondere tijd. Vaak nogal hectisch, want terug van werk en kinderen van BSO, of zoals vandaag van koor. Allemaal honger, moe van de dag. Maar de uurtjes rond het avondeten zijn ook zo gezellig. Isa die het huis door scheurt op haar nieuwe uitdaging: een waveboard. Hier heeft ze haar bankrekening, waarop ze al een jaar of drie aan het sparen was en al 60 euro bij elkaar had, voor geplunderd. Ik heb het zelf ook geprobeerd. En het is moeilijk! Misschien niet zo moeilijk als het eenwieleren (doet ze ook nog regelmatig), maar toch een uitdaging. En die gaat Isa van harte aan. Ze boft maar dat wij zo makkelijk zijn en dat we de ruimte hebben. Zo kan ze binnen oefenen.

Lotte, Joost en ik zijn ondertussen een beetje aan het kletsen. Drankje erbij, de dag doornemen. Lot vertelt van het oefenen voor haar balletuitvoering. Ze gaat optreden in de schouwburg, in juni. Spannend!
En zo valt langzaam de avond in. De kinderen horen mij allang niet meer als ik ze wijs op de mooie ondergaande zon en het mooie licht. Maar ik hoop dat uit dit soort uurtjes toch een soort Bolderburen 2.0 voortkomt.

Tuesday, March 23, 2010

Rome deel 1

Het verhaal staat helemaal door de war en lekker van de hak op de tak. Maar wat maakt het uit. Want het was zo geweldig mooi allemaal.

Kijk, dit rode vriendje was ons vriendje in het weekend.

Meer hoef ik eigenlijk niet te zeggen toch?

Ik bedoel, een scooter en een wereldstad en alle tijd samen. Wat wil je nog meer?

Echt het perfecte vervoermiddel voor zo'n stad. Zeker dit weekend, met op zaterdag allerlei politieke manifestaties, met een feest van Berlusconi zo'n beetje in onze achtertuin. En zondag de marathon van Rome. Met wederom zo'n beetje de hele stad afgezet. Maar niet voor ons hoor, want wij scheurden overal zo tussendoor!

En kijk, we komen ook nog een keertje terug. Al weet ik niet zeker of Joost het hele ritueel met linkerhand en rechterschouder (of was het nou omgekeerd?) goed begrepen heeft. Wat een draak van een fontein trouwens. Zelden zoiets lelijks gezien.
Daar liep er weer eentje. Hij was er bijna. Nog een paar kilometer tot de finish.
Een van de leukste dingen van Rome: de straatjes en steegjes en doorkijkjes.

Uitzicht vanaf onze hotelkamer. Zucht. Mooi he?
Overal ook bloemenstalletjes. En het was er al zo Lente. Zo fijn!
Gewoon een groot openluchtmuseum. Citaat van de tip van vriendinnetje Suus (zo uit mijn hoofd) : "Mooi, Forum Romanum. Je moet wel een boekje bij je hebben met uitleg. Anders is het niet meer dan een hoop stenen."
Wel een hele mooie hoop stenen. En zie je die klaproos?
Ook zo leuk. En gek. En bijzonder. Vrijdagavond hadden we een date met mijn vader en Hannie. 8 uur. Op het station. Op de kruising van Cavour en nog een straat.
En daar kwamen we elkaar gewoon zomaar tegen. En toen aten we gezellig met zijn viertjes. Bij de Generali, waar mijn vader eerder in de week al vrienden mee had gesloten.
Toen we 's avonds bij ons hotel kwamen. (Ja, ik maak geen grapje, dit is ons hotel) (en helemaal niet duur), was er een of ander religieus ietsje aan de hand. Met een kruis en kaarsjes en gezang. Ik dacht aan iets voor Pasen, maar een smsje van vriendinnetje Suus, die wel iets van het katholieke geloof weet, bracht uitkomst: dag voor de heilige Jozef. (als ik het goed heb onthouden).

Weet je deze nog?

Related Posts with Thumbnails