Paardenmeisje

Ruim een jaar geleden is ze begonnen met lessen en het afgelopen jaar is Isa een echt paardenmeisje geworden. Ze weet inmiddels alles van die beesten, heeft alle boeken in de bieb over paarden al in haar handen gehad. Ze straalt als ze weet dat ze die dag weer gaat rijden. Ze heeft er zoveel plezier in. Meestal is het brengen-halen naar paardrijden Joosts ding. Het is meestal gelijk met zwemles en ballet van Lotte. Maar gisteren kon ik een keertje kijken. Op woensdag krijgt ze regelmatig les van een buurmeisje met heel veel rijervaring. Ze is zowat op een pony geboren en vindt het heel leuk om Isa les te geven. Ze leert daar veel meer dan tijdens alle lessen op de manege en bovendien hebben ze heel veel lol samen.

Isa had me al wel verteld dat ze er ook sprong. Over echte hindernissen, niet zomaar over paaltjes in het zand. Ik kon me er weinig bij voorstellen, vind paarden maar eng, laat staan als ze ook nog eens gaan springen.

Maar oh, wat een geweldig gezicht! Zo'n prachtig beest en dan dat trotse gezicht van Isa erbij. Ik vind het maar knap hoor!











Spreekbeurt

Vorig jaar moest Isa voor het eerst een spreekbeurt doen. Het leek haar eigenlijk wel leuk. Ze had er een heel idee bij, dat ze allemaal spannende en ingewikkelde proefjes wilde laten zien. Over de zwaartekracht wilde ze het wel doen, dat was wel een mooi onderwerp. Maar toen ze erachter kwam dat het toch wel lastig zou zijn om gewichtsloosheid aanschouwelijk te maken, koos ze een ander onderwerp. Magnetisme. Samen googlden we erop los. Afleveringen van Klokhuis nog eens bekeken, een proefjessetje bij de Hema besteld. Isa verzon haar verhaal en oefende haar proefjes. Haar spreekbeurt werd goed bevonden, al was ie wel wat kort.

Dit jaar moet ze weer. Ik opperde dat ze dit jaar dan misschien een onderwerp kon kiezen waar ze veel over zou kunnen vertellen. Ze dacht nog geen seconde na en riep uit: Paarden!

Ja, daar kan ze inderdaad best wel wat over vertellen, leuk idee, zei ik nog en ik ging weer hard verder aan de slag met mijn werk. Isa zat op ons kantoor aan een andere computer te werken en een paar minuten later riep ze me al. "Ik ben klaar hoor! Ik heb een hele spreekbeurt gemaakt!"

Ik kwam even kijken en vroeg wat ze had gedaan.

Ja, heel eenvoudig, zei ze. Gewoon even naar www.spreekbeurt.nl en dan paarden intypen.
Mag ik dit printen? Dan ben ik klaar!






En na even geglimlacht te hebben, heb ik natuurlijk uitgelegd dat dat niet de bedoeling was en heb ik laten zien hoe PowerPoint werkt, en hoe ze daar plaatjes en tekeningen in kan plakken. De hele verdere middag is ze bezig geweest, met foto's zoeken, inplakken, bijsnijden. Alsof het niets is. Ze bedacht zelfs dat ze niet veel tekst op de dia's wilde hebben 'want ik moet het verhaal er zelf bij vertellen'.

We gaan nog wel een keertje samen aan de slag om er een beetje een verhaallijn in te krijgen, maar dat komt later wel.

Woensdagmiddagritueel

Iedere woensdagmiddag loop ik door Edam. Ik zet Lotte af bij ballet en heb dan drie kwartier helemaal niks. Waar ik eerst nog wel eens een beetje baalde, het was te ver om even snel naar huis te gaan, ben ik de woensdagmiddag steeds meer gaan waarderen. Edam is zo'n mooi plaatsje. Nu ik er alle seizoenen heb meegemaakt, voelt het steeds meer 'eigen'. Ik weet waar je de lekkerste kaas kunt kopen, waar de mooie bloemenwinkel is, waar ik suikervrije dropjes kan kopen om de snoeppot weer te vullen. Ik koop soms een tijdschrift en ga in het zonnetje lezen. Of ik struin door de straatjes en gluur stiekem bij de huizen naar binnen. Ik maak een kletspraatje in de geweldige kookwinkel of drink samen met Isa, als ze eens een keer mee wil, een kopje thee met wat lekkers.

Wat ik eerst een uurtje verloren tijd vond, is nu een van de fijnste uren in de week. Het is ook maar net hoe je naar de dingen kijkt.











De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu