Friday, July 31, 2009

Voor Fleur


Omdat het een jaar geleden is dat de wereld is begonnen met een beetje stilstaan.
Een jaar alweer.
Een jaar nog maar.

Ik denk aan je.

Wednesday, July 29, 2009

Dingen van vandaag

De verbouwing gaat een nieuwe fase in: inpakken.
Zo langzamerhand verdwijnen steeds meer spullen in verhuisdozen en staan overal in huis stapels dozen. Nog best lastig: wat kan er al in, wat niet? Zo is de strijkbout al ingepakt. Geen probleem, dacht ik, ik strijk toch nooit. Maar gistermorgen waren de kinderen opeens druk in de weer met strijkkralen en moesten we de strijkbout van de buren lenen.


Dat inpakken gaat niet in alle rust. Integendeel. We hadden twee logeetjes. Erg gezellig. Maar, oh, wat produceren kinderen een lawaai en een rommel.
Maar lol hadden ze wel. Lotte rolt letterlijk over de grond van het lachen. En dat opruimen, dat is dan samen ook wel weer zo gebeurd.
De herrie zoveel mogelijk negerend pak ik dozen in.
En nog meer dozen....
En dan ook nog maar even lekker naar buiten.



Lotte en haar vriendje gaan 'rollebollen', zoals ze het zelf noemen. Een voor een hard lachend de heuvel afrennen. Schattig.
En als afsluiting van de dag mogen we helpen bij het geitenmelken. Isa heeft dat al een keertje eerder gedaan en is inmiddels expert. Ik vind het zelf erg leuk om te doen, al maakt zo'n melkmachine ook weer erg veel lawaai....


Dus 's avonds is het extra genieten van de stilte en de rust. Ook al betekent dat ik weer te laat naar bed ga;).

Sunday, July 26, 2009

Verbouwing tot dusver

Het voelt aan de ene kant alsof het huis al jaren van ons is en alsof we al maanden aan het verbouwen zijn. Aan de andere kant lijkt het net gisteren dat we de sleutel kregen. Ik bedoel maar, in januari wist ik nog van niets.
Hoewel we, en dan vooral Joost, al jaren een stiekem oogje op dit plekje hadden, leek het me absoluut niet haalbaar. Zo'n project. Zoveel beren op de weg. Aanschrijvingen op het huis, woonvergunning die veranderd moest worden, de staat van het pand -een lelijk kantoor-, de veranderingen in onze financiele situatie, het verkrijgen van een hypotheek in deze onzekere tijden, als twee zelfstandig ondernemers. Ik noem maar wat.

Eovendien, eigenlijk hadden we net besloten om 2009 een beetje rustig aan te doen. Te 'consolideren' zoals Joost dat zo mooi zegt. Te genieten van wat we hebben.

Maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan. Joost schoot de beren een voor een af en langzaam kwam de droom dichterbij. Stap voor stap leek het steeds een beetje meer werkelijkheid te kunnen gaan worden. Alle twijfels overboord. We gaan ervoor. Allebei zagen we het mooie van dit plekje. Het unieke. Zagen we wat ervan te maken viel. En het lukte: eind mei kregen we de sleutels. Nog geen twee maanden geleden.

Wat is er veel gebeurd in die tijd. Gesloopt, heel veel gesloopt, er kwam geen einde aan. 6 containers vol puin afgevoerd, waaronder veel systeemplafonds. Alle leidingen gecontroleerd en aangepast. Verwarming aangelegd in plaats van het aircosysteem. Electriciteit en verlichting aangepast. Nieuwe badkamerindeling bedacht en opgezet. Daken en goten schoongemaakt. In de zwaar verwaarloosde tuin gesnoeid, brandnetels getrokken, gemaaid en licht en lucht gecreeerd. Andere deuren, muren gestuuct, geprimerd en geschilderd. De blauwe pilaren geverfd. Het houdt niet op.

Alle lof voor Joost, hij is het die zorgde voor de planning, de voorraden. Het bedenken dat eerst dit moet en dan pas dat. Het regelen en bedenken van oplossingen als iets anders liep dan eerder bedacht. Die iedere avond en alle vrije uurtjes in de weer was. En daarnaast overdag en 's nachts zijn bedrijf nog leidde. Maar als ik zelf terug kijk, was het voor mij ook druk. Inlezen in alles, uitzoeken van hypotheken, keukens, badkamers, vloeren, kleuren. Ook dat kon ik alleen maar doen naast mijn werk. Naast de leuke dingen die ik toch ook met de kinderen wilde doen en met vrienden. Ik heb heel wat korte nachtjes gehad.

Maar nu zijn we dan in de eindfase, is het tijd om even terug te kijken en nog eens een keertje extra blij te zijn. Want tussen al het werken door, hebben we iedere dag wel even tijd gemaakt om alvast te genieten. Van de wolkenluchten, de uitzichten, het badderen in IJsselmeer en eigen bubbelbad. Om rond te struinen over ons 'landgoed', te spelen, te juichen, te dromen en te bouwen. Wat is dit gaaf. Wat zijn we blij. En wat is het al zo ontzettend vreselijk mooi geworden.

In die paar dagen dat ik weg was, ligt opeens de vloer in de huiskamer...

Dat kleurt extra mooi bij de gestreepte muur (die ik vandaag nog eens helemaal opnieuw deed, want ik was toch niet tevreden over de strakheid van de lijnen. Afplakken op bobbelige muren werkt gewoon niet zo goed. Maar als ik zo naar de foto kijk, zie ik het al niet meer.
Boven is al het houtwerk al gegrond, zijn de muren en de plafonds geschilderd.
Ligt de vloer al in onze slaapkamer. Wat een licht!
En zelfs al op de zolder.
Waar ik nog steeds iedere keer wegdroom bij de prachtige uitzichten. Die wolkenluchten, dat water...
Is al een heel gedeelte van de badkamer getegeld. En wat wordt het mooi.
En vandaag ging Joost op pad met de kinderen en kon ik lekker aan het klussen. Naast de redo van de gestreepte muur heb ik een wandje in onze slaapkamer geverfd. Truffel, van Paining the Past. Een beetje de kleur van een omgeroerde cappuchino. Naast de witte muren en balken en de lichte vloer vind ik het zo'n mooi accent. Ik zie het al helemaal voor me, hoe de kamer straks is ingericht.
En we zijn er nog lang niet. Er moet nog steeds heel veel gebeuren, maar het is steeds meer echt zichtwerk en met de dag wordt het mooier en mooier. En nog eventjes en dan wonen we er! Ik kan niet wachten!

Dag 5: laatste dag

De laatste dag is het alweer. Vannacht heeft het weer flink geregend, maar in de ochtend is het droog. Ik ga een heerlijk rondje hardlopen in het bos. Na het ontbijt gaan we aan de slag. Omdat er weer buien voorspeld zijn, pakken we als eerste maar de tenten in. Dat lukt wonderwel redelijk droog. We rijden de volbepakte auto's naar de schaapskooi voor een laatste wandelingetje. Het is er zo prachtig. Ongelofelijk, maar de hele tijd dat we er zijn, komen we geen andere mensen tegen. En dat midden in het hoogseizoen. Een enorm veld, vol gele bloempjes en mestkevers, prachtige grote bomen langs de rand. Gemekker van de schaapjes in de verte en het ruisen van de bomen. De kinderen vinden hutten en een geweldig schommeltouw. Idee voor ons nieuwe huis!

En dan rijden we weer huiswaarts, we hebben een geweldig vakantietje gehad, maar nu is het weer leuk om thuis te komen, Joost te omhelzen en te kijken wat er allemaal in het nieuwe huis is gebeurd in de tussentijd.









Dag 4: regen, regen en een fietstocht

Na het onweer van gisteravond was het wel een beetje spannend vannacht. Zou de tent het houden? Zou het zo hard gaan onweren dat we zouden moeten schuilen? Maar nee, het regende wel enorm, maar alles bleef droog en het getik tegen de tent klonk eigenlijk wel gezellig.

Het plan om een fietstocht te gaan maken moest even in de koelkast, tot grote spijt van Isa, die zo graag met de fiets op pad wilde. Maar in de tent zaten we goed. We aten kersen en druiven, ik las voor uit Villa Fien, waar we allemaal erg om moesten lachen, Lotte en Isa waren druk aan het kleuren en schilderen en Opa Peter inspecteerde de tent.





Toen het na een tijdje nog steeds niet droog was, besloten we Plan B in werking te zetten. Niet gaan fietsen, maar eerst naar het bezoekerscentrum in de buurt. Goede zet, want het was daar erg leuk. Een mooie film over de Veluwe gezien, de kinderen konden lekker kleuren en rollebollen in de zwijnenkuil. Er hingen verkleedpakken om je om te toveren tot een beer en hoera, het klaarde op. Eerst ging ik nog de prachtige tuin in, die blonk in de druppels.





En daarna konden we dan toch nog fietsen huren. Isa een hele grote stoere, met drie versnellingen. Die waren ook wel nodig, want het was een fikse klim, de Posbank op. Sjonge. Het zweet stond op onze rug, want het was intussen ook helemaal opgeklaard en warm geworden. Isa koelde haar hoofd op de top met een fris appeltje. We genoten van het prachtige uitzicht en vervolgden onze tocht, die verder vooral bergafwaarts ging.

Volgens mij vond Isa dit nog leuker dan de Python, want met een duizelingwekkende vaart zoefde ze de heuvels af, de bospaadjes over. Fanatiek wilde ze steeds voorop fietsen en pas op het allerlaatste werd ze een beetje moe. Lotte zat lekker achterop, die was al moe, maar die had dan ook geholpen met duwen, door tegen mijn rug te duwen als ik bergop fietste.


Bij de tent was het weer tijd voor een heerlijke bbq. Met salade, meloen en sateetjes.


De kinderen van de camping vonden elkaar en speelden blikkietrap, waarbij ze iedere keer weer struikelden over onze scheerlijnen. Daarna nog porren in het vuurtje en de laatste marshmellows opeten en toen was er weer een mooie dag voorbij.



Weet je deze nog?

Related Posts with Thumbnails