Opa's feestje

Dit weekend vierde Opa Jan zijn feestje. Je zou maar vier van die kleindochters hebben....
Cato attackt het ijs.

Woensdagmiddagmijmering

Op dit moment zijn we met zo'n beetje de belangrijkste en spannendste beslissing van ons leven bezig. Het neemt me behoorlijk in beslag.

Woensdagmiddag.
Ik besluit de was de was te laten. Die manden liggen er morgen (en overmorgen) ook nog wel. Die broek van Isa met die scheur (die had ze net een week en toen viel ze), die ga ik later wel repareren, met glitters van een andere broek die ze al veel langer heeft, maar die ook bezweek onder de eenwielavonturen.

Nu zet ik een lekkere pot thee en haal ik al mijn knutselspullen tevoorschijn om samen met Lotte te knutselen.

Haar "gezellig he mam, zo samen" doet me realiseren (al realiseer ik me dat eigenlijk dagelijks, zo niet uurlijks), dat alle spannende dingen ten spijt, het leven al goed is, want we hebben elkaar.

Time flies

Soms lijkt het wel of de tijd maar steeds sneller en sneller gaat. Nu is het alweer lente. Vandaag fietste Lotte het hele stuk van Ada naar huis. Zelf, zonder zijwieltjes. Nog een keertje knipperen met mijn ogen en Isa wil alleen op vakantie. Zonder ouders.

Gisteren lagen ze nog in de wieg. Morgen gaan ze hun eigen weg. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Eerder maakte ik dit filmpje: Happy days.

Vandaag weer een selectie van plaatjes. Herinneringen waar ik warm van wordt. Wat fijn toch om zoveel vastgelegd te hebben. Om het peuterspek om Isa's polsjes weer te zien. Het blije hoofd van Lotte. Al die momenten. Een keertje knipperen met je ogen....



Gelukkig komen er ook iedere dag mooie nieuwe momenten bij.

Dinertje

Gisteren was het een beetje feest. Als een soort Bruiloftsreunie organiseerden wij een etentje. Niet in India, maar gewoon bij ons thuis. Extra leuk, want vroeger kwam ik een paar keer per week bij the family over de vloer, was kind aan huis. Heel wat feestjes, logeerpartijen en etentjes meegemaakt. En nu kwamen ze bij ons en kon ik laten zien waar we nu wonen en konden we met elkaar genieten van de mooie dag.

Joost had al de hele middag in de keuken gestaan.


We hadden de tuin helemaal op orde en zelfs het terrasmeubilair helemaal ontgroend en de kussens uit de kelder gehaald.


Ik had de tafel gezellig gedekt. Een mooie tafel maakt een etentje altijd extra gezellig.



(met dank aan Maaike voor de tip voor de placemats: bij de Action, voor 99 cent per 6!)

Mijn nieuwe vaas (de andere was gesneuveld, dus van Lotte mocht ik een nieuwe kopen) gevuld met lente.


Joost nog meer aan het koken en bakken.

En natuurlijk zaten we heerlijk buiten. Ondanks dat het al een beetje fris werd. Gewoon een vuurtje en jassen aan.


Ze waren gelukkig heel blij met het fotoboekje van de bruiloft. Ik had er voor iedereen eentje besteld als verrassing.

Aan tafel werd het erg gezellig, met liedjes en verhalen.


Buiten werd het donker.

En de kinderen mochten hun kunsten laten zien. Onder luid gejuich ging Jesmin op de step, Lotte op haar fiets en Isa op haar eenwieler.


En toen kwam het toetje: een heerlijke ijstaart!
Isa was niet weg te slaan bij Hans, die hadden elkaar helemaal gevonden.
En na alle Indiarituelen hadden we ook nog een ritueel in Nederland: een gelukwenslampion.
Dus bedachten we onze goede wensen en gingen naar buiten.

De fik erin. En daar ging ie, hoog de lucht in. Met de wind mee. Alle goede wensen met zich mee nemend. Dat ze maar allemaal uit mogen komen.



Wat een heerlijke avond!

Vrolijke plaatjes

Dit maakt me blij vandaag:







Paasboom

Vorige week had ik ze al in huis, gekregen van mijn lieve buurvrouw Bri. Genoeg om niet alleen zelf in een vaas te zetten, maar ook om mee te nemen naar mijn scrapvriendinnetjes.

Vanmiddag had ik eindelijk de 'Paasdoos' teruggevonden, ergens achter in de kast in de bijkeuken. Samen met Lotte hebben we de boom versierd. Nieuwe lente, een hoop vrolijkheid in huis.



En deze heb ik gemaakt met behulp van een tip van www.keklog.nl, dank je wel, Inge! Heel cool! (al ben ik wel benieuwd hoe je die reeksen foto's hebt gemaakt, die zijn nog leuker).


Nog een filmpje, nou, oke, twee dan...

Tsja, ik heb de filmpjes herontdekt op mijn computer. Wij hebben geen videocamera, maar af en toe maak ik met mijn fototoestel filmpjes. En wat is dat leuk! Een hele avond heb ik al besteed om ze weer terug te kijken. Zo'n avond waarbij clich├ęs hoogtij vieren: wat gaat de tijd toch snel.

Van deze krijg ik zo'n vrolijk gevoel. Het is een filmpje van 2 jaar geleden, in Joosts vorige oude Amerikaan (inmiddels weer doorverkocht en ingeruild voor de nieuwe oude). We gingen op pad met zijn allen, zonder echte bestemming, een beetje alsof het vakantie was..... En het is weer eens een leuke demonstratie van Isa's volhardendheid ;)

(en het moedertype in mij heeft de neiging om toe te lichten dat ze wel in de gordel zitten, maar in de auto zijn er alleen maar heupgordels. Niet zo heel veilig natuurlijk, maar ja)



En deze is ook zo leuk! Lot was hier twee en een halluf. Had zelf een televisie geknutseld, samen met Isa. En toen Isa op school was, kon Lotte lekker de hele tijd zelf kijken...

Awww, terug in de tijd....

Sunkissed

De ochtend begon mistig. Tijdens het hardlopen bungelden er druppels aan mijn wimpers van het vocht in de lucht. De weg waar ik op liep verdween in het niets. Grijs, stil, mijn orientatie verdween. Was ik nou al bijna bij de bocht?

En toen, langs het water. De zon prikte door de mist. Het werd helder, mistflarden nog boven het water.

Een voorbode van een zonnige dag.

Zo'n dag waarbij je je ogen dicht doet en je gezicht naar de zon keert. Een kusje van de zon.
En dag waarop het zo lekker is op het bankje voor het huis.
Steeds meer kleur in de tuin.

En bij de buren zijn de bollen zo sterk dat de tegel van de in de winter gelegde stoep omhoog geduwd wordt.


Lotte krijgt steeds meer lol in het fietsen.

Voel je 'm, de lente? Nog drie dagen en dan begint 't officieel. (Op de middelbare school vierde ik dat echt. Dan telde ik al weken af naar de lente en kocht dan een tompoes. Om het nieuwe seizoen te vieren. En op straat feliciteerde ik mensen. Met de lente. Toen was ik al een rare snuiter.) (of had ik het gewoon al goed in de gaten, dat kan ook).
Ik zou wel een miertje willen zijn, of een torretje en dan zulk uitzicht hebben...
En dit is Lotte, ze wilde zo graag gefilmd worden om te bewijzen dat ze nu kan fietsen. En er zeker van te zijn dat ik wel keek en niet stiekem de krant las.





Scrapdagje

Afgelopen zondag was het eindelijk weer eens zo ver: een dagje scrappen met mijn lieve scrapvriendinnetjes. En echt, er is maar weinig leuker dan zo samen lekker bezig zijn, knippen, plakken, schuiven, kijken en dan ondertussen stukjes leven te delen.

Bedankt meiden! (En Andrea en Francine, volgende keer zijn jullie er weer bij hoor!!)







De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu