Wazig verslag van een partijtje

Vrijdag was Lottes eerste partijtje. Een 'feest'feestje, zo had ze verzonnen. Handig thema, kunnen we alle kanten mee op!
Isa had zich vrijwillig opgeworpen als regelaar, organisator, juf en uitlegger. Hier maakt ze bekend wie er bij het eerste spelletje naast de jarige mag zitten. Voor wel 30 seconde, want het eerste spelletje is cadeautjes verstoppen!

Na het warmwarmer, koud koud zijn alle cadeautjes gevonden en uitgepakt.

Tijd om even bij te komen en wat lekkers te eten en drinken. Ze mogen zelf een 'taartje' versieren (een roze koek of een chocoladegeval).


Daarna hebben ze alweer lang genoeg gezeten en gaan ze stoelendans doen. In de alternatieve versie. Wederom onder toeziend oog van Isa. Die zich in het spel zo laat gaan dat ze hard moet huilen als ze afvalt.

De sfeer zit er goed in, na het stoelendans gaan we door met de 'stopdans'. Echt geweldig. Helemaal uitgelaten gaan ze tekeer (vandaar ook alle vage en wazige foto's, ik wilde niet flitsen en met zo'n hoge iso en een berg stuiterende kleuters blijft er dan niet veel over). Tot de muziek uitgaat en ze allemaal verstenen. Echt grappig.

Nog een spelletje (er zijn geen foto's van het oudevertrouwde ezeltjeprik, maar dan met hond als ezel): snoepjesmemory. Allemaal snoepjes onder bekertjes. Om de beurt mogen ze er twee omdraaien en als het goed is, mogen ze een van beide snoepjes opeten. Net zolang tot iedereen een snoepje heeft. En dan nog een keer, en nog een keer....
(die blik van Lotte naast mij, zo schattig, en grappig, want zo zie ik toch ook wel moeder/dochter, terwijl ik dat anders niet zo snel heb)

Ah, tijd voor het volgende. Juf Isa staat weer klaar en legt weer (heel schattig) uit wat we nu gaan doen: pret met wcrollen.
Echt een aanrader, 't kost je slechts een pak van het goedkoopste wcpapier. Iedereen vindt 't spannend, want eigenlijk mag zoiets natuurlijk niet. Er zijn alle variaties te bedenken, niet iedereen vond het leuk om zich te verkleden, maar die hadden later dan weer extra pret met het omhoog gooien van alle slierten en het toedekken.
The mummy returns:






Kijk, en dan ben je zo weer een half uur verder op je feestje ;). Grote vuilniszak erbij, wie de grootste prop kan maken, en binnen een paar minuten is alles opgeruimd. Huppetee.
Tijd om even bij te komen. Da's volgens mij ook wel het voordeel van meisjes (alhoewel het jongetje dit ook heel leuk vond), maar hier waren ze zo weer een hele tijd zoet bezig. Maskers maken. (op de eerste foto van het log de resultaten).
En op verzoek van iedereen: nog een rondje dansen. Stopdans natuurlijk en daarna wil Isa best wel haar playbackact met de anderen doen. (heerlijk voor haar, iedereen die tegen haar opkijkt en naar haar luistert).

En dan is het al weer bijna tijd voor het eten. Poffertjes! Met een gezond accent. Heb ik mijn goedemoedergevoelens ook weer onder controle ;)


Nog een ijsje toe en dan gaat iedereen weer naar huis. Lotte heeft genoten! En alle kinderen volgens mij ook. En wij ook, van de rust naderhand ;).

Jarig jopje, mijn mopje

Gefeliciteerd hele wereld! Lotte is jarig!

Vanmorgen kwam ze precies om 7 uur tussen ons in liggen, helemaal blij dat ze jarig was. Vlak erna kwam Isa ook en was het bed een gekrioel van kusjes en geknuffel. Tot Lotte ons naar beneden stuurde "dan wacht ik hier tot jullie de slingers hebben opgehangen".

En wat vond ze het mooi, de slingers, de versierde stoel, de cadeautjes, kaarten. Met Isa naast zich als personal assistant bekeek ze alles, pakte ze uit, bewonderde ze de boel. Een echte wereldbol, met een lichtje erin! Dat wilde ze al een hele tijd. Lotte wijst de landen aan en Isa leest ze voor. Ook nog een speelhuis van Little Pony en een boek. Het dametje is weer verwend! Maar zo blij. Echt lief!




Bij de Action heb ik een tijd geleden een of ander verjaarsgadget gekocht. Een lelijke plastic semilotusbloem die je aan moet steken. Eerst komt er een soort van vuurwerk, dan gaat de bloem open met brandende kaarsjes onder vals getetter van een schril happy birthday. Feest!

In haar verjaardagsjurk, klaar om naar school te gaan.

En op school is het ook echt feest. De juf maakt er zoiets leuks van, de verjaardagen. Ze heeft een hele grote koffer met daarin een opblaascijfer, dat boven de jarige komt te hangen. Ook kaarsjes voor op tafel en daarna een hele set kaarten. Lotte mag er vijf kiezen, want ze is vijf jaar. En wat kiest ze:
  • Heel hard uit het raam roepen “Ik ben jarig en jullie lekker niet”
  • De klas betoveren met timpetampetovenaar
  • Met muziekinstrumenten een liedje zingen
  • Stoelendans
  • Evenveel ballonnen door de klas laten vliegen als dat je oud bent (opgeblazen ballon zonder knoopje, die Lotte los mocht laten en dan door de klas liet flubberen)

En dan waren er ook nog andere kaarten die ze niet koos: hele dag de verjaarsketting om, speciale verjaardagskleurplaat maken, dat soort dingen. Echt superleuk. Het uitvoeren van de kaarten was al een feestje op zich, en dan mocht ze daarna ook nog tracteren.





Echt een feestje! Mooi begin van deze leuke dag!

Bijna 5 jaar geleden

Lieve Lotte,

Eigenlijk kan ik het bijna niet geloven. Morgen is het vijf jaar geleden dat jij bij ons kwam. Ons lieve kindje, geboren in een witte wereld. Een nieuw zonnetje in huis.

Waar ik vooraf een beetje bang voor was -hoe kan ik nou ooit zoveel houden van een ander kind dan Isa- bleek dat totaal geen probleem. Met jouw komst stroomde er gewoon extra liefde in mijn hart. In mijn hart ontsprong een extra stoeltje waarop je altijd bij me bent en vanuit mijn hart ontsponnen extra lijntjes voor als je er niet bent.

En vanaf die winterse dag, waarop jij zo snel kwam dat ik het ziekenhuis niet eens redde, je dook zomaar de wereld in, vuist vooruit, als Mega Mindy, schijnt er altijd een extra lichtje in mijn leven.

Zo lief en zoet en vrolijk. Een kind waarvan je er wel tien van kunt hebben. Maar ook was het zwaar, bijna anderhalf jaar hele korte nachten, want 's nachts goed doorslapen is niet je sterkste kant. Zo leuk ook om te zien hoe Isa en jij de afgelopen jaren steeds meer een team zijn geworden. Een pact hebben gesloten en zoveel lol hebben met elkaar.

En nu ben je dan al bijna 5. De wereld heeft al heel veel geheimen aan je prijsgegeven. Je hebt leren huppelen en huppelt door de dag. Je kan de kleuren mengen en geeft mijn leven kleur. Je ziet en weet en laat mij zien wat echt belangrijk is. Je kijkt en denkt en ik vraag me af wat zie jij in je hoofd.

Mijn kleine meisje, opeens letterlijk zo groot. Veel lange broeken zijn opeens een stukje te kort. Maar liever draag je ook jurken, vooral als ze zwieren. Je bent dol op gym en volgens de juf ben je een durfal. In de klas heb je zoveel vriendjes en vriendinnetjes en klets je de oren van jufs hoofd. Je lievelingsdieren zijn lieveheersbeestjes en vlinders en als je een voorstelling geeft heb je een hele bijzondere 'pauzestand' (in een hele ingewikkelde houding stokstijfstilstaan omdat het pauze is), je weet op de computer op een ingewikkelde manier de leukste spelletjes te vinden, je kunt ons doen smelten om aan tafel te roepen "oh dat is mijn lievelings" (bij vrijwel alle varianten die we op tafel zetten) en ons geduld op de proef stellen door je mond stijf dicht te houden. Fietsen doe je niet meer, want dat kan je al. Spelletjes doe je des te liever, net als tekenen en kleuren. Je speelt liever binnen dan buiten en kan helemaal opgaan in je eigen wereld.

En zo zou ik van alles vast willen leggen, het moment willen vangen, want wat gaat de tijd toch snel.

Morgen ben je vijf, lieve schat en we houden zo ontzettend veel van je!

Mama

Druk bezig met de tractaties voor morgen.



Het huis is versierd, de cadeautjes ingepakt. Nog een nachtje slapen.....


Doorzetter

*speciaal voor Angelique*

Hoewel ik me regelmatig beklaag over Isa's ongeduld en tomeloze energie en niettestoppenheid heeft dat natuurlijk ook zijn positieve kanten. Sterker nog, voor haar zelf zullen dit voornamelijk positieve eigenschappen zijn ook al is het voor ons wel eens vermoeiend.

Maar de andere kant van het nooitstoppenenmaardoorgaan is het doorzettingsvermogen.

In de Kerstvakantie kreeg Isa een eenwieler. (gewoon gekocht op internet, voor nog geen 4 tientjes). Iets wat ze al zo lang heel graag wilde en wat we haar in het vooruitzicht hadden gesteld als het haar eindelijk zou lukken om te stoppen met duimen. Natuurlijk pedagogisch hartstikke onverantwoord, dat omkopen met cadeaus, maar ja, het werkte wel en die driewieler is echt iets voor haar.

Vandaag zei ze het zelf nog: "Mama, ik vraag niet meer heel vaak op een dag wat we nu eindelijk eens gaan doen he? Weet je hoe dat komt? Omdat ik nu mijn eenwieler heb!"

En inderdaad, wat zit ze vaak op dat ding. De eerste dagen was het erop zitten al een kunst op zich. Zo'n eenwieler gaat alle kanten op, het is zo lastig je evenwicht te bewaren. Maar ze oefende en oefende en viel en stond weer op. Niet te stoppen. En ja hoor, daar zat ze.

Zich vastklemmend aan de trap en aan het aanrecht oefende ze door, rechtop zitten, kleine beweginkjes naar voor en achter. En later maakte ze parcoursen door ons huis, van muur tot muur, deur tot deur, van de trap naar de loveseat, naar de bank naar de kast. Soms aan onze hand, maar omdat ik veel minder geduld heb dan zij op dit gebied veel vaker gewoon zelf.

Gelukkig voor haar maken wij ons niet druk van dit geoefen binnen, ook al klinkt er regelmatig het gekletter van de fiets en heeft de vloer weer een extra deukje opgelopen. Extra leven, vind ik.

En nu deze week lukte het voor het eerst om een paar meter helemaal los te rijden. Zo gaaf, dat koppie van haar. Het dubben "durf ik wel, durf ik niet" en dan toch gaan en zo trots kijken als het lukt. En weer opstappen en het nog eens proberen als het niet lukt.

Vandaag wilde ik een mooie fotoserie maken en een filmpje, maar er kwam wat tussen, dus voorlopig moeten jullie het met deze beelden doen.

Ik ben trots op je, Isa en ik ben heel benieuwd wat je in het leven allemaal nog meer zult bereiken! Je kan het, als je wil en als je er je best voor doet!



Zielige smoesjeskoningin

Ze kan er wat van, die Lotte.
We weten het bij haar soms niet of het nu waar is, of niet.
Als ze ergens geen zin in heeft, zegt ze rustig: "Maar mama, ik heb ook nog een beetje oorpijn hoor!"
Of zoals van de week, als ze niet te slapen "Maar weet je dan niet dat ik veel te moe ben om te kunnen slapen? Ik ben ook een beetje ziekjes!"

En vanavond spande ze de kroon.

We aten ook wel een beetje laat. Werk, naar huis reizen, kinderen bij twee locaties ophalen, verzinnen wat te eten. Lotte was eigenlijk gewoon al moe. Ze had in ieder geval geen trek. Maar omdat ze dat wel vaker heeft en dan later op de avond gaat miepen dat ze nog zo'n honger heeft, moest ze in ieder geval van alles een hap nemen. Eerder mocht ze niet van tafel.

Echter, als Lotte iets niet wil, dan wil ze het ook niet. Ze haalde alles uit de kast.

Mokken en gewoon niet eten. Maar ja, toen waren wij allang klaar met eten en zat zij nog in haar eentje achter haar bordje aan tafel.
Huilen, en haar buik vooruit puilend heel zielig zeggen "Maar kijk dan, mijn buikje is echt helemaal vol hoor, er is echt geen plaats meer voor eten".
En even later: "Maar bij de overblijf had ik ook al zoveel eten en toen ben ik niet naar de wc geweest en dat zit ook nog allemaal in mijn buik".
En toen Joost haar strengig aanspoorde om nou toch eens snel die laatste hap te eten, barstte ze in tranen uit "Papa, je maakt me helemaal verdrietig hoor!"

Intussen ging Isa zich er ook mee bemoeien: "Lotte, de Lingofinale is al bijna afgelopen, nog 28, 27, 26... en zo telde ze hard af".
Lotte raakte er helemaal overstuur van, was inmiddels zo hard aan het huilen dat haar hoofdje knalrood was en dat ze begon te kokhalzen.
En Joost, consequent als hij kan zijn, drong toch aan om dan maar heel snel die laatste hap te nemen. Gewoon dan maar even je neus dicht doen, snel eten en dan mag je van tafel.

En ja hoor, daar ging de hap, maar ze begon daarna nog veel harder te huilen en te hoesten en Isa begon te roepen "maar kijk nou, nu moet ze bijna overgeven, haal die emmer!" en de consternatie was compleet.

En dat allemaal omdat Lotte geen zin had in eten, want spinazie eet ze andere keren gewoon met smaak en ze heeft het ook wel eens haar lievelingseten genoemd.

En als klap op de vuurpijl, buitte ze de hele situatie nog eens uit door te zeggen: "Ja, nu kan ik echt niet meer slapen hoor, want nu ben ik helemaal ziekig geworden en moet ik bijna spugen en ik wil niet slapen en ik wil een emmer naast mijn bed."

Lekker moppie.


In onze gedachten

Lieve J. en B.,
We denken aan jullie.
Hopen dat er snel een beetje extra licht door de donkere wolken kan schijnen.
Veel sterkte voor nu en straks.

Jojo&co


(in de hoop dat goede gedachten over het web extra hoop, troost en vertrouwen kunnen brengen)

Soms zou ik

wel weer kind willen zijn.

Want hoe mooi ik het leven ook vind, kinderen hebben toch een hele grote voorsprong.
Een voorsprong op het leven leven zoals het komt.
Je verwonderen.
Overal avonturen zien.
Samen lachen.
Niet op de lijntjes lopen.
Alleen maar op de randjes lopen.
Iets prachtigs creƫren, zomaar op een wit vel.
Je niet storen aan verf op je handen.
Jezelf bewonderen en het oprecht prachtig vinden, die kroon op je gezicht.
Het gevoel te kunnen vliegen en niet bang te zijn om te vallen.
Met zijn allen muziek maken met het bestek
En dan nog meer herrie maken en roepen: "wij willen patat!" (en het dan nog krijgen ook!)

Het voordeel van volwassen zijn is dan weer wel dat ik oprecht geniet van hun genieten.




















De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu