Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2009

Zomaar stukjes dag

Nachtelijke onrust, volgens Isa was het 'hel' vannacht. En eigenlijk stem ik in. Van 1.21 tot in ieder geval 5.00 uur wakker geweest.... Zoemers, prik, jeuk, niet kunnen slapen, onrustige gedachtes.Toch maar lopen. Ik word poetisch van mijn hardlooprondje in de ochtend. Een zachte vochtige deken kust het vlakke land en dekt de wereld toe met ondoorzichtigheid. Maar de koeien, die grazen onverstoorbaar door.Warme worstenbroodjes uit de oven voor tussendemiddag. Niet eens zo lekker, maar vooral zo leuk omdat Lotte ze wel lekker vindt.Isa die haar blije zelf is en bij een vriendinnetje gaat eten, tussendemiddag.De zon prikt door de mist en zet de koeien in een gouden gloed.Warme koffie met opgeklopte melk.Post voor Lotte, van haar oude klas en van een vriendinnetje van vorig jaar. Dat ze haar missen. Zou ik ook doen. Wel lief.De maan, die bijna vol is en zich al veel eerder laat zien, dan dat de zon onder is.Lotte danst op Mika in haar balletpak. Met legging. En knotjes. En ze ma…

Poppiedoppie

Afgelopen weekend is er een nieuw wondertje op de wereld bijgekomen. En oh, wat blijft dat toch altijd speciaal. Wij mochten al komen kijken voor het lieve kleine meisje 1 dag oud was. Zo lief en zo klein. Dat vergeet je dan toch weer, hoe klein ze zijn, als ze geboren worden.
Karijn is niet alleen een trotse moeder, Jesmin is ook een hele trotse broer.
Je kunt er naar blijven kijken, zo'n klein lief poppetje. Isa had haar wel mee willen nemen. Die vindt het zo verschrikkelijk lief. Ze zou wel graag nog een zusje (of broertje) willen hebben. Maar ja, ze moet het doen met haar 'soort-van-nichtje' Olieve.




Welkom op de wereld lief klein meisje!

Herfst in het nieuwe huis

Een huis leer je pas kennen als alle seizoenen erover heen zijn gegaan. De eerste keer dat ik er kwam, was begin februari van dit jaar. Het had net enorm gesneeuwd. Winterser kon je het niet krijgen. En ondanks dat er zoveel moest gebeuren, werden we toch verliefd. Pas aan het einde van de lente wisten we dat het huis ook echt van ons was. Deze zomer hebben we hard gewerkt om het nog meer 'ons' te maken. En nu is het dan herfst. Nog steeds vind ik het prachtig hier. Ondanks modder, grauwe dagen en harde wind. Nou boffen we ook wel met deze herfst, want zoveel grauwe dagen zijn er niet. Vanmorgen was het weer zo'n stralende dag. Een rondje tuin gedaan om te kijken of alle planten die we dit weekend hebben geplant een beetje aanslaan.
Er is nog best veel kleur in de tuin.








Een beetje kleur tussendoor

Nog meer werk - en vakantie

Nog meer vakantieresultaten:
De eerste slag met de voortuin is gemaakt.
Kilo's, wat zeg ik, tonnen grind zijn van de ene naar de andere kant versleept. Hier komen straks twee parkeerplaatsen, gras, wat fruitbomen en een stukje tuin.
En moet je ons weiland nu zien. Het gras slaat goed aan!
Ik kan er maar van blijven genieten. Dat weidse uitzicht. En gisteren was het licht zo mooi. Een beetje ondoorzichtig, alsof je door matglas kijkt. Maar ook weer zo helder en fris.
Avonturenslootje.
Het strandje is een schommelstrandje. Het beweegt mee met de wind. De ene dag ligt het meer naar links, de andere dag meer naar rechts. De ene dag is het water zwart van het slib, de andere dag glashelder. De ene dag liggen de schelpen hoog, de andere dag is er zoveel water dat er zelfs een meertje op het strand ligt. Maar het is altijd mooi. En altijd zo'n rustgevende plek om even te gaan zitten. Luisteren naar de klotsende golven. Want dat doen ze, de golven van het IJsselmeer. Zeegolven ruizen meer, …

Eindresultaat

En dit zijn ze geworden. Echte sprookjesstoelen. Met een nieuwsgierig vosje, dat een klein hertje in het vizier krijgt. Bomen met fruit zo groot als meloenen. Stipjesregenbogen en witte wolken.
Het was een hels karwei, heeft me bijna anderhalve vakantiedag gekost. Maar ik vond het ook zo leuk en rustgevend om te doen. Muziekje aan. Timmerdetimmer. En ik vind ze helemaal leuk geworden.




Aan de knutsel

Na de planten en de struiken is het tijd voor een ander project. Project Stoel.
Toen we vanuit Amsterdam naar ons vorige huis verhuisden, tikte ik zo op de kop. Twee oude 'koningsstoelen'. Ze waren beschadigd en de bekleding was niet mooi meer. Maar ik zag al hoe ik ze zou maken. En terwijl de pasgeboren Isa in haar wippertje naast me lag, ging ik met de stoelen aan de gang. Steeds onderbroken door een voeding, een schone luier, een poging haar in slaap te krijgen en weer veel te snel erna een wakker kind in het wippertje erbij te leggen. Joost was druk aan het klussen in het nieuwe huis, maar ik was hier goed bezig.
Zilver werden ze, met zebraprint. Nu in dit nieuwe huis was het tijd voor iets nieuws. Isa en Lotte hielpen me om de honderden spijkertjes los te maken en de stof voorzichtig te verwijderen.
Ondertussen zagen ze ook nog een fazant, vlak naast ons raam voorbij lopen. Toen ik mijn camera had, was hij al een heel eind verder.
De meisjes gingen uit logeren en ik spoot de …

Vakantiegekneuter

We kneuteren wat aan in ons huisje. Isa is niet helemaal fit, die heeft al haar tweede pyjamadag en vierkante ogen van 500 minuten Amika. Ter afwisseling bekijkt ze haar Hyvespagina. (en ja hoor, aan het einde van de dag heb ik haar ook even pedagogisch verantwoord naar buiten geschopt).
Lotte is in haar element. Die rommelt maar aan. Knutselt van alles. Makeupt zichzelf bijpassend bij haar zelfverzonnen stippenoutfit. Bouwt kastelen. Kleurt. Schommelt. Speelt met vriendje. Komt zeggen dat het zo lekker ruikt. De stoofpeertjes en het stoofvlees in de keuken. Die ik bij elkaar kneuter. Roerend in stomende pannen.
Joost en ik zijn druk in de tuin. Grind verrijden (hij), 1000 bloembollen planten (ik) en grote gaten graven voor struiken die we uit Friesland meekregen.
Het zijn van die dagen waarop je feitelijk niets beleeft, maar zo'n lekker scharrelgevoel hebben dat ik er nog meer lol aan beleef dan een dagje Efteling.
In mijn volgende leven word ik scharrelkip!




Nog meer vakantie

Het begon goed, ons weekendje. Bij het hotel aangekomen hadden we het eerste kwartier een hocuspocus van de hotelpasdeuropeners. Van die kaartjes, die je in de deur schuift om ze open te laten klikken. Op de een of andere manier raakten we ze binnen een kwartier kwijt, vonden we ze terug, maar lieten we ze in de kamer liggen, waarvan prompt de deur in het slot viel. Isa is wel drie keer terug bij de receptie geweest. "Mijn moeder durft niet, dus ga ik maar, maar onze deurkaartjes werken niet".
Gelukkig konden we ons daarna snel klaarmaken voor het zwembad. De meisjes hadden zich er al enorm op verheugd en georganiseerd als ik altijd ben, had ik thuis de tassen goed ingepakt. Joost nog een beetje uitgelachen omdat hij alleen maar schone shirts en ondergoed mee had. Je had toch echt ook een extra broek nodig, voor je weet maar nooit.
Het was die vrijdag hectisch, niet alleen opruimen en inpakken, maar ook nog eens helpen op school met pizzabroodjes bakken en nog een optreden van…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more