Skip to main content

Junivriendinnetjes

Zo'n 9 jaar geleden leerden we elkaar kennen. Op het internet. Allemaal zwanger, op een na van ons eerste kind, uitgerekend in juni 2001. Vol vragen over misselijkheid, harde buiken, hoe straks de opvang te regelen, hoe de kamers in te richten. Van die dingen die je graag deelt als je zwanger bent, maar die voor de rest van de wereld niet zo interessant zijn. Mijn IRL vriendinnen waren die tijd nog helemaal niet bezig met al dat gedoe en ik vond het wel fijn om zo te kunnen neuzelen over neuzeligheden.

Maar dat geklets veranderde in de loop der jaren. We leerden elkaar echt kennen, ook in het echt. Van luierdoekjes, borstvoeding en fruithapjes gingen we naar meer. We deelden lief en leed. Het ging allang niet meer alleen over onze kinderen, maar over onze lévens. Waarin veel gebeurde, waarin we altijd open stonden voor elkaar. Waar we blij waren voor elkaar als iemand een nieuwe baan had, of iets bijzonders had meegemaakt, maar waarin we elkaar ook steunden als het niet goed ging. Van tranen in de soep, tot ziekte en depressie, van een echtscheiding tot ons aller nachtmerrie, het overlijden van een liefste echtgenoot. We zijn er voor elkaar.

Kijk nou eens, zo begon het lang geleden:

En dit weekend kwamen we weer samen. Helaas kon niet iedereen erbij zijn van de 'overgebleven harde kern'. Vijf vrouwen. Vijf kinderen van 8. En een heleboel broertjes en zusjes. Die samen een heleboel lawaai produceerden. En nog meer lol hadden met zijn allen.

Ze dartelden in het bubbelbad. We gooiden schelpjes op ons strandje terwijl de zon aan het ondergaan was.
We staken een vuurtje aan, om weer warm te worden en marshmellows te roosteren om tussen twee koekjes te stoppen. Uniek idee van Mirjam.


We ontbeten met zijn allen aan de lange tafels. Smeerden broodjes, schonken drinken in en tussen alle kinderhectiek door kletsten we bij. Hadden we echte gesprekken. Hier en daar onderbroken door een huilend kind, of juist een enthousiaste roep dat we een foto moesten maken van de hoge kaplatoren. Maar ja, zo gaat dat, als je kinderen hebt.
Zij maakten foto's van ons.
En wij maakten foto's van hen. Onze 8-jarigen.

En alle broers en zusjes die op de foto wilden. (want sommigen waren net zo lekker aan het spelen).

Het is wat, al die levens bij elkaar. Al dat leven in ons huis. Ik vind het maar bijzonder!

Ik heb ervan genoten!
En wat was het weer rustig toen iedereen weer weg was ;).

Comments

Angelique said…
Het was geweldig!
Super bedankt voor je gastvrijheid,
groetjes Angelique
Mirjam said…
Ja, was super! :)
Fleur said…
Het was! Het was! Het was!

(heb ook een verslagje inmiddels)
Nicolle said…
Oooo, wat ziet het er geweldig uit Jolanda! Wordt al helemaal blij van je foto's.
Miranda said…
Leuk om te lezen en te zien dat het zo leuk was!

groetjes MirandaR

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …

Daily life in week 29: een beetje vakantie in iedere dag

Terug uit Slovenië en weer thuis bij mijn eigen gekke lieve mensen. Spelletje doen in de tuin, kijken naar de ondergaande zon, beetje onkruid trekken en alle bloemetjes vriendelijk toespreken. Het zijn de fijne dingen in het leven.

Zomer in Nederland. Laatste 'echte' werkweek, maar het voelt al als vakantie. Een paar uurtjes eerder stoppen en met zijn vieren nog even op pad. Ik had gelezen over het stadsstrand bij Zaandam en was benieuwd. Helaas bleek het gesloten te zijn, maar we lieten ons niet ontmoedigen en reden door naar Wormerveer, waar je ook zo heerlijk aan het water kunt zitten. Drankje, bitterballetje, lekker bijkletsen met zijn viertjes en ons verheugen op binnenkort: de roadtrip door Californië!



Na het werk lekker in de tuin kroelen met Rocky die nogal opdringerig kan zijn.

Avondwandeling door het dorp, waar er een filmset is opgebouwd. Ik heb nog niet kunnen achterhalen welke film er werd gedraaid, maar ik snap ze. Het is een bijzonder mooie locatie.


Dag zon, be…