Skip to main content

Junivriendinnetjes

Zo'n 9 jaar geleden leerden we elkaar kennen. Op het internet. Allemaal zwanger, op een na van ons eerste kind, uitgerekend in juni 2001. Vol vragen over misselijkheid, harde buiken, hoe straks de opvang te regelen, hoe de kamers in te richten. Van die dingen die je graag deelt als je zwanger bent, maar die voor de rest van de wereld niet zo interessant zijn. Mijn IRL vriendinnen waren die tijd nog helemaal niet bezig met al dat gedoe en ik vond het wel fijn om zo te kunnen neuzelen over neuzeligheden.

Maar dat geklets veranderde in de loop der jaren. We leerden elkaar echt kennen, ook in het echt. Van luierdoekjes, borstvoeding en fruithapjes gingen we naar meer. We deelden lief en leed. Het ging allang niet meer alleen over onze kinderen, maar over onze lévens. Waarin veel gebeurde, waarin we altijd open stonden voor elkaar. Waar we blij waren voor elkaar als iemand een nieuwe baan had, of iets bijzonders had meegemaakt, maar waarin we elkaar ook steunden als het niet goed ging. Van tranen in de soep, tot ziekte en depressie, van een echtscheiding tot ons aller nachtmerrie, het overlijden van een liefste echtgenoot. We zijn er voor elkaar.

Kijk nou eens, zo begon het lang geleden:

En dit weekend kwamen we weer samen. Helaas kon niet iedereen erbij zijn van de 'overgebleven harde kern'. Vijf vrouwen. Vijf kinderen van 8. En een heleboel broertjes en zusjes. Die samen een heleboel lawaai produceerden. En nog meer lol hadden met zijn allen.

Ze dartelden in het bubbelbad. We gooiden schelpjes op ons strandje terwijl de zon aan het ondergaan was.
We staken een vuurtje aan, om weer warm te worden en marshmellows te roosteren om tussen twee koekjes te stoppen. Uniek idee van Mirjam.


We ontbeten met zijn allen aan de lange tafels. Smeerden broodjes, schonken drinken in en tussen alle kinderhectiek door kletsten we bij. Hadden we echte gesprekken. Hier en daar onderbroken door een huilend kind, of juist een enthousiaste roep dat we een foto moesten maken van de hoge kaplatoren. Maar ja, zo gaat dat, als je kinderen hebt.
Zij maakten foto's van ons.
En wij maakten foto's van hen. Onze 8-jarigen.

En alle broers en zusjes die op de foto wilden. (want sommigen waren net zo lekker aan het spelen).

Het is wat, al die levens bij elkaar. Al dat leven in ons huis. Ik vind het maar bijzonder!

Ik heb ervan genoten!
En wat was het weer rustig toen iedereen weer weg was ;).

Comments

Angelique said…
Het was geweldig!
Super bedankt voor je gastvrijheid,
groetjes Angelique
Mirjam said…
Ja, was super! :)
Fleur said…
Het was! Het was! Het was!

(heb ook een verslagje inmiddels)
Nicolle said…
Oooo, wat ziet het er geweldig uit Jolanda! Wordt al helemaal blij van je foto's.
Miranda said…
Leuk om te lezen en te zien dat het zo leuk was!

groetjes MirandaR

Popular posts from this blog

Opladen in Fuerteventura

Een aanrader, Fuerteventura?
Die vraag is niet zo makkelijk te beantwoorden. Of tenminste, als je van surfen houdt, is het een volmondig JA!
Maar als je een weekje weg wil naar de zon, niet te ver vliegen, sja, dan vind ik Fuerteventura eerlijk gezegd de minst mooie van de Canarische eilanden. Ik ken ze niet allemaal, maar Tenerife, Madeira (al is dat geen Canarisch eiland volgens mij), Gran Canaria en zelfs het al kale Lanzarote zijn een stuk afwisselender en mooier.
Fuerteventura is ruig. Leeg. Kaal.
Een combinatie van lavavelden en woestijn, het ligt vlak naast de Saharah. Het heeft prachtige stranden, maar het waait er veel en flink (it's in a name), dus op een handdoekje zonnen op het strand is niet echt comfortabel (ik hou dat sowieso niet langer dan een uurtje vol).
De hoofdstad is misschien wel authentiek, maar dan in de Fundamanier van interpreteren. Het heeft geen leuke steegjes of pleintjes en is eigenlijk gewoon vervallen. Corralejo is zo'n typisch toeristenoord, …

De gewone dingen in het nieuwe jaar

Het jaar mag dan wel begonnen zijn in de warmte in Fuerteventura, voor we het wisten waren we weer thuis. Ik vond het niet zo fijn als andere keren - was liever nog langer weggebleven, maar goed. Het dagelijks leven heeft ook wel weer zijn charme.

Het gekke van thuiskomen was wel dat Sammy er niet meer was. Ze was tijdens onze vakantie aangereden op de dijk. Slecht nieuws, waarvan ik pas echt merkte hoe verdrietig ik ervan was, toen we weer thuis waren.
Gelukkig is kleine Sammy/Monki er en houdt die heel veel van knuffelen.

De kerstboom en amaryllis stonden er ook gewoon nog. 

We boften, want we kwamen aan op een stralende zondag. Dat maakt het wennen iets minder heftig.

Maar koud is het wel! En het stormt! En het water staat zo hoog!

We kunnen bijna surfen op ons eigen strandje, ware het niet dat de gevoelstemperatuur zo rond het vriespunt ligt

Het zonnetje zorgt wel voor fijn licht in huis.



Isa is ziek geworden en ik maak maar lekkere zoeteaardappelsoep met veel gember.


Knuffelen m…

Een beetje kleur in je dag

In Nederland is de enige kleur vandaag oranje: Code oranje. Vandaar dus maar wat kleur op mijn blog als afleiding van de storm.











Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more