Skip to main content

Posts

Showing posts from January, 2009

Beetje voorjaar

De zon schijnt op de rozen en de blauwe druifjes.
Een beetje lente in huis.
En vooral die blauwe druifjes zijn mooi, als je er eens goed naar kijkt. Ieder 'druifje' is een klein bloemetje op zich.














Compliment

Geen zin om te koken.
Gelukkig heb ik nog zuurkoolschotel in de vriezer.

Helaas ben ik de enige uit het gezin die dat lekker vindt. Joost besluit voor hem en de kinderen wat anders te koken.

Ik kijk kennelijk een beetje sipjes aan tafel, want opeens zegt Isa:

"Mam, als ik het lustte, had ik jouw eten ook vast heel lekker gevonden!"

Langer licht

Nog steeds niet fit.
Toch maar focussen op het mooie.

Dat ligt zomaar voor het oprapen. De zon gaat onder.

En wel een heel klein beetje later, iedere dag weer.

Vorige week was zonsondergang nog om 17.10, vandaag is dat om 17.23. Dat is toch mooi bijna een kwartier! En ook 's morgens krijgen we er tijd bij. De afgelopen week zomaar 10 extra minuten licht, van 8.34 naar 8.24. Kijk, daar wordt een mens blij van. Ik in ieder geval wel!


Net zoals ik blij word van een toevallige blik op onze sloot. Er ligt weer ijs. Maar ook twee mooie veertjes en een slakkenhuis. Prachtig toch!

Behaard

Rust, reinheid en regelmaat.
Die regelmaat zit er wel weer in, meer dan werken en slapen en kinderen verzorgen doe ik niet.
Met de reinheid zit het ook wel goed, kom zojuist onder de douche vandaan.

En de rust, die kwam mede door lieve Oma Ans, die vandaag kwam oppassen, zodat ik kon uitzieken in mijn bed.

De rust in mijn hoofd kwam door te kijken naar het mooie in het kleine.
Dat was niet zo moeilijk vanmorgen, toen ik naar buiten ging om de meisjes naar school te brengen. De zon kwam knaloranje op, de weilanden waren wit en onze brug was behaard.











Terug in de tijd

Ik heb even helemaal geen zin meer in mijn eigen gesnotter. Lang leve fotootjes. Zomaar een plukje van de zomer van 2005. En oh, wat vliegt de tijd......

And it goes on....

Waarschuwing.
Als je geen zin hebt in gezeur, hou het dan bij de plaatjes....










Na zo'n enorme trip was ik toe aan rust en slaap.
Aan stilte en regelmaat
Aan knuffelen met de kinderen en goede nachten slaap, niet gestoord door harde muziek.

Ik bekeek de foto's en beleefde alles opnieuw. En terwijl mijn ziel achter me aan galoppeerde, op weg terug naar mijn lege hoofd en volle gedachten, kwam er alles behalve rust.

Lotte werd ziek. Het arme kind had oorontsteking. Ze kon niet slapen van de pijn. Huilde en kermde en haar gezichtje vertrok zich van de pijn. Terwijl mijn lijf niets liever wilde dan liggen en slapen, kon ik niets anders dan troosten en wakker zijn. Een pilletje. Een aaitje. Een slokje water. Samen op de bank, haar rechtop proberen te laten slapen. Zelf bijna tollend van de slaap, te moe om uit mijn ogen te kijken.

De dokter kon er niets aan doen "afwachten, dit gaat meestal vanzelf weer over na een dag of 3".

Ik moest ook werken, kon dat niet afzeggen, had al genoe…

De terugreis

Na de zalig ontspannen dag, pak ik mijn spullen in. Dat is een voordeel van geen bagage hebben: het is zo gebeurd. Ik neem een douche en hoor de muziek van de bruiloft hard aanzwellen. Vanuit het raam zie ik dezelfde rituelen als gisteren, alleen is deze familie waarschijnlijk rijker: overal staan bloemen, de jurken zien er nog sjieker uit en de tafels met eten zijn nog rijker gevuld. Als ik tegen een uur of 11 toch echt wil gaan slapen, het is immers vroeg dag morgen, merk ik al snel dat dit een onmogelijke missie is. Ik tril bijna mijn bed uit.

Ik vraag bij de receptie tot hoelang dit gaat duren. 12 uur, zo zeggen ze, maar pas tegen 1 uur houdt de harde muziek op, om over te gaan in getimmer en gesleep met stoelen en tafels. Ook hoor ik gezang, aanzwellend en weer rustiger, het klinkt bijna sprookjesachtig. Inmiddels heb ik van wc-papier proppen in mijn oren gemaakt, want ik-wil-zo-graag-nog-even-slapen....
Toch zie ik het nog drie uur worden op mijn telefoon.

Ik schrik dan ook op van …

Dagje rust in India

Na alle hectiek was er gelukkig tijd en ruimte voor een dagje rust. De zon brak zowaar door en bij het zwembad dronken we thee en koffie en keken we terug op de dag van gisteren.

's Middags pakten we de taxi naar het nabijgelegen Jalandhar, om geld te pinnen en nog 'iets van India' te zien.

En dan zit ik toch wel weer echt te genieten hoor. Zo'n taxi, die als half omgebouwde tempel rondrijdt. Een stad vol kleur en geur en indrukken. Etalages met andere spullen. Fietstaxi's, tulbanden, schoolkinderen. Een tempel bezoeken, een gesprekje met een vrijheidsstrijder, een patatje bij de KFC.

In het hotel kijken bij de opbouw van de tuin voor een bruiloft vanavond (vlak onder mijn raam...), lachen in het restaurant, waar nog steeds hetzelfde muziekje aanstaat. 4 tonen, een ringtone is nog afwisselender. De 6 obers die ons zeer vriendelijk bedienen (we zijn de enige gasten) snappen niet dat we liever wat meer variatie hebben in de muziek.
De obers doen het sowieso op hun eigen …

De bruiloft - vervolg

De tempelceremonie was bijzonder. Anders dan ik me had voorgesteld, maar wel erg bijzonder. De hele familie zat om het bruidspaar heen, op de grond. De vrouwen en kinderen aan een kant, de mannen aan de andere kant. Echt te volgen was het niet, ook niet voor Karijn en Minu, maar ze werden erg geholpen door de familie die ze liet zien wanneer ze moesten knielen en hun hoofd naar de grond moesten brengen, wanneer ze moesten staan, wanneer ze weer moesten zitten. De vader van Karijn en de oudste oom van Minu verbonden het echtpaar met een sjaal, waarin zij eerst wat roepies knoopten. Vervolgens moesten ze een aantal keer rondom 'de spreekstoel' lopen. Minu voorop, Karijn erachter aan, met de sjaal tussen hen in. Er was gezang, er was een 'orkestje' met een soort harmonica-achtige pianootjes. En er klonk regelmatig een ringtone, waarop een van de mannen opstond om achteraf een telefoongesprek te voeren. Zo heilig was het allemaal niet. Er was een grote camera met fel licht…

De bruiloft

De telefoon rinkelt me wakker uit een onrustige nacht. Ik sta op, stap onder de douche en probeer me vervolgens in een Punjabi suit te persen, die Karijn voor me mee heeft genomen. Het past niet, daar ben ik al snel achter als ik met mijn armen hoog in de lucht in de knel sta. Dan maar mijn spijkerbroek aan. Gelukkig met een schoon geleend shirt.

Als ik naar beneden loop, merk ik dat ik me eigenlijk nog maar weinig beter voel. Tranen biggelen over mijn wangen als ik in de lobby op een bankje op de taxi wacht.
In de taxi dommel ik steeds weer in slaap. Mijn gedachten gaan uit naar Karijn, hoe zal zij zich voelen? Ze heeft Jesmin op schoot, hij is in slaap gevallen. Op naar de grote dag.

Anderhalf uur later voel ik me ietsje beter. We komen aan bij Milans Palace. Een echt Indiase trouwgelegendheid. Niet echt een paleis, loods is een beter woord: een grote holle ruimte met betonnen vloer en grote pilaren. Er staan plastic tafels en stoelen. Er wordt druk gekookt op de binnenplaats. In de re…