Friday, October 31, 2008

Dingen van deze week

Mowgli is dood.
Zomaar opeens.

Van de een op andere dag viel opeens op hoe oud hij was geworden. Hij kon de sprong naar het bureau niet meer maken en glibberde onhandig op de grond. Toen realiseerde ik me ook dat hij zijn eten al sinds het weekend niet meer helemaal op had. Woensdag lag hij er de hele dag wat stilletjes bij. We probeerden 'm nog aan het drinken te krijgen door een beetje melk door het water te mengen. Maar nee hoor. Isa en ik zaten een half uurtje naast hem. Zij kon 'm voor het eerst aaien, want normaal geproken laat hij dat niet toe.

En die avond was het gebeurd.

Gisteren hebben we 'm begraven en nu is het toch wel gek stil in huis hoor.


Hier zit hij nog op de stoel, nog maar een kleintje lijkt het. Want het was zo'n grote stoere kat. Zelfs honden uit de buurt waren bang voor Mowgli.



Kijkles
Iets heel anders. Kijkles. Dit weekend had Joost geoefend met duiken. En ja hoor, Isa ging door het B-gat. Ze wilde nu wel even van de juf weten wanneer ze dan eindelijk eens mocht afzwemmen, want hee, ze zat nu al vier lessen op B-zwemmen....


Stukje van mijn woensdagrondje:
Meestal loop ik woensdag hier. Ik heb natuurlijk nooit mijn fototoestel bij me, maar nu was ik er in de middag ook. Het leuke van regelmatig hetzelfde rondje doen, is dat je de seizoenen zo goed ziet. Nu is het land kaal en modderig, een paar weken geleden was het nog goudgeel van het gras. Iets anders moois uit de polder: je kunt de luchten zo goed zien. Prachtig hoe dat steeds weer anders is. En zo wordt plat en rechttoerechtaan toch heel mooi.


Slimme oplossing voor de woensdagstress: picknick aan het water!
Om één heenenweertje te besparen op woensdag haalden we Isa op van gym en reden we naar een mooi plekje aan het water. Ik had twee pakjes appelsap bij me en een bakje met chocoladerozijntjes. We hadden niet veel langer dan 20 minuten, maar dat was toch genoeg voor een gevoel van "wat zitten we hier fijn en wat is het leven toch mooi" in plaats van "snel snel, we moeten alweer bijna door".



Pompoen, dat moet je doen!
Hoewel het eigenlijk natuurlijk vreselijk truttig is, die pompoenen in de vensterbank, want zeg nou eerlijk, eigenlijk zijn het maar oonooglijke bobbelige dingen, vind ik het toch leuk. Truttig is ook leuk. Het hoort bij dit seizoen.
Samen met Isa mochten we bij een buurman verderop op het landje naar pompoenen zoeken. In de natte klei lagen ze, knaloranje en wrattig.
Met een emmer en een doek maakten we ze schoon in het zonnetje. Later die middag kochten we ergens in de buurt nog een hele grote pompoen. Om straks uit te hollen. Want met 11 november moeten daar natuurlijk lichtjes in.

Als toegift van de wat miezerige zomer en toch nog prachtige najaar bloeit de dingesplant in onze tuin. Ik weet niet hoe hij heet en eigenlijk vind ik het maar een lelijke prikplant, maar zo met die blauwe lucht lijkt het opeens wel mediteraans. En dat terwijl er nachtvorst was!

Monday, October 27, 2008

Dagje tuinen

Zondag was het alweer de laatste dag. Aan de ene kant vliegt zo'n weekendje voorbij, wat is het nou helemaal, twee nachtjes. Aan de andere kant voelt het ook alsof we een eeuwigheid weg zijn geweest. Het is zo lekker, zo'n heel weekend niets te hoeven. Geen computer om toch weer achter te schuiven, geen stapels die me verwijtend aankijken, geen boodschappen om te doen (alleen maar lekkere dingetjes halen). Gewoon alle tijd voor elkaar. Samen. Ik kreeg er echt even een brok van in mijn keel, toen ik het me zo bewust realiseerde hoe gelukkig ik eigenlijk ben. Sja, ben een sentimentele muts, ik weet het. En ik ben er trots op!

Maar zondag was dus alweer de laatste dag. Het was minder mooi weer, maar we hadden een leuk plan. De tuinen van Appeltern waren vlakbij en daar was een kabouterdag. Inclusief (veel te moeilijke) speurtocht, allemaal kitscherige kabouteruitstallinkjes (die de kinderen geweldig vonden), mooie tuinen, kabouterspelletjes, broodjes bakken bij een vuurtje, voorlezen. Helemaal gezellig!






Dit vind ik zo leuk! Vanaf nu spaar ik vogelhuisjes!



En pas in de auto op de terugweg begon het te gieten. Maar dat gaf niet, want we gingen weer naar huis. Waar het ook altijd weer leuk is om terug te komen. Het was een mooi einde van de herfstvakantie.

Op stap

Na een heerlijk ontbijt, met eieren en spek, zo'n ontbijt dat extra lekker smaakt in een vakantiehuisje in het bos, begon de dag echt.
Joost en de meiden gingen op zoek naar herfstdingen bij het huisje. Ik ging een rondje hardlopen. Altijd leuk, in een nieuwe omgeving. En deze keer was het zo mooi en dacht ik steeds maar: oh, dit moeten ze ook zien, die is zo mooi, hier gaan we zo ook heen, dat ik maar een kort rondje deed en we al snel met zijn allen op pad gingen.
De zon stond inmiddels te stralen aan een knalblauwe hemel. Het was net warm genoeg om lekker zonder jas te gaan. We zijn de hele middag weggeweest. Lotte was al na tien minuten moe, maar ze heeft de hele wandeling fantastisch uitgelopen. Isa (mijn kleine Ronja) had weliswaar een paar hele boze buien onderweg, maar was aan de andere kant ook weer supervrolijk en vol energie.

Vlak voorbij de zandverstuiving ligt een prachtig ven. Zo in het bos. Net alsof het niet helemaal echt is, alsof je in een decor loopt. We hebben er een hele tijd in het zonnetje gelegen. Joost bouwde samen met de meisjes een bootje. We gingen op zoek naar roodmetwittestippenpaddestoelen. Isa vond allemaal kleine dode visjes, waarvan we er eentje hebben kunnen redden.

En daarna liepen we een stuk verder, voorbij een wildrooster. Nu ben ik inmiddels wel gewend aan allerlei soorten runderen in de natuur, maar dit was echt mooi. Paarden! Wilde paarden! Met twee jonkies. Met superzachte pluimstaartjes. Zo lief en zo onwerkelijk.

Aan het einde van de middag gingen we nog naar een pannenkoekenrestaurant. Niets smaakt zo lekker na een lange dag buiten als een knapperige pannenkoek. En deze nacht sliepen we allemaal als rozen.



















Ochtendwandeling

Dat we erg slecht geslapen hebben de eerste nacht, omdat Lotte steeds wakker was, dat vertellen we er maar niet bij. Lotte moet wel vaker wennen aan nieuwe omgevingen.

Toen we zaterdagmorgen wakker werden, piepte de zon nieuwsgierig door de gordijnen. Naar buiten! Naar buiten! leek ie wel te roepen. En Isa en ik hadden daar wel oren naar.

Zo samen in een doodstil bos te lopen, het gras nog kletsnat van de dauw, de zon die de damp doet opstijgen in het bos. Het was echt sprookjesachtig. Zo leuk om dan samen met Isa te kunnen genieten. Van het mooie licht. Van de regendruppels die als parels aan het riet hingen. Van lekker samen zijn.





Herfsidylle

Hoe klinkt dat?
Een klein huisje met een rieten dak.
Midden in het bos.
Met een bedstee (ook wel 'vroegerbed' genoemd door Lotte).
En een bubbelbad.
Eekhoorntjes voor de deur.
Een zonovergoten zaterdag.
Alle tijd voor elkaar, en een uurtje extra daarbij (door de wintertijd).

Klinkt goed he?

Dat was het ook!

Een beetje sop zorgt in het bubbelbad voor een gigantische schuimberg (en zoveel hitte dat mijn lens ervan besloeg).
Lekker uitrusten in het huisje, na een lange wandeling en diverse kaplabouwwerken later.

En zie je 'm? Ja hoor! Een eekhoorntje! In de boom, voor ons huis!


En dit is het dan, ons huisje. Echt, ik zou er bijna willen wonen, ook al is het ieniemienieklein. Het deed me denken aan het liedje wat Lotte steeds zingt. "Onder hele hoge bomen, in een groot kabouterbos, staat een heel klein aardig huisje, zomaar midden op het mos. 'k Zou er best wel willen wonen, maar ik ben toch veel te groot. 't Is gemaakt voor de kabouters met hun jasje en mutsje rood".

Het huisje lag echt prachtig, vlak bij een grote speeltuin op een enorm grasveld. En nog geen vijf minuten lopen van een prachtige zandverstuiving. Echt, zo mooi! Andere koek dan de polder waar we wonen. Ook mooi hoor, heeft ook zo z'n karakter, maar vier keer links en je staat weer op dezelfde plek. Zo in het bos, met al die paadjes en kruipdoorsluipdoorweggetjes, daar gaat mijn hart wel van open.

Wednesday, October 22, 2008

Vakantiedagje

Oh, wat is dat toch heerlijk. Zomaar een doordeweekse woensdag en dan niet hoeven te racen. Door alle werkhectiek is zo'n dag een extra cadeautje (want vroegah, toen de meisjes nog niet op school zaten, waren alle woensdagen zo, en toen had ik het niet eens door, en nog meer vroegah, toen ik nog geen kinderen had, toen had ik helemaal alle tijd van de wereld, maar ja, toen wist ik nog niet hoe zeer je daar van kon genieten -al genoot ik toen ook hoor...).

Maar wat doen we dan op zo'n woensdagvakantiedagje?

Allereerst, lekker uitslapen en de meiden in bad.
Dan knutselen aan de grote tafel, ik drink er grote koppen hete thee en lekker koffie bij.

Zo leuk dat Playmais, Isa heeft iets heel moois gemaakt. Lotte was vooral lekker bezig met hele kleine ienieminie dingetjes.
Aan het einde van de ochtend met een vriendin van Isa naar Amsterdam, een van mijn favoriete plekjes: het Amstelpark. Eerst het doolhof in, natuurlijk!
Toen met het treintje. Dat doen we maar heeeeel af en toe en vinden ze geweldig. Op dit moment slapen beide dames met het treinkaartje onder hun hoofdkussen, want de treinmachinist vertelde ze dat ze dan de hele nacht van de trein zouden dromen.
Lekker lang spelen in de speeltuin. Knoerthard met de kabelbaan.
En ik maak stiekem nog fotootjes van de kleine cadeautjes die ik tegenkom, zoals dit mooie gele bedauwde blad op het zand.
Lotte is superstoer geworden, gaat zonder angst van de allerhoogste glijbaan en klimt met het touw naar boven.

Isa denkt na.
Nog meer feest: ze mogen allemaal 'in een ding'. Isa en vriendinnetje kiezen de bootjes. Vriendin van mij met Jesmin komt ook langs. Wat een lekker ventje!
Isa laat zien dat ze er steeds eentje kan overslaan met slingeren.
Lotte doet weer stoer.

Giechelende grietjes.
Dit is Isa's nieuwe koppie van de afgelopen tijd. Steeds als ze iets leuk vindt, of ergens blij om is, trekt ze zo'n enorme lachsnoet met haar neus helemaal opgetrokken. Het staat niet het allercharmants zeg maar, maar ik hou zoveel van haar als ze zo vol overgave helemaal blij is.
Lotte doet nog stoerder.
We lopen een groot rondje door het park, langs de spoorrails. Lotte en ik voorop, de meiden giechelend achter ons. Als wij af en toe wachten om te kijken of ze nog komen, valt me steeds op hoe groot ze is geworden, onze Isa. Zo'n eigen leven heeft ze al, met eigen vriendinnen, eigen spelletjes waar ik niks van snap en eigen gedachten. Kon ik de tijd af en toe maar stil zetten.

En ik geniet tussendoor des te harder van alle prachtige kleuren.


Hoog klimmen.
Lotte wil zomaar poseren. (jammer dat ze net voor die paal gaat zitten, maar ja, zo'n kans als dit duurt maar een seconde).
Isa is blij met de herfst.

Wat een heerlijke herfstdag! Leve de vakantie!
(en wat ben ik blij dat we stiekem hebben gespijbeld van zwemles, deze week. Shhht, niet verder vertellen)

Weet je deze nog?

Related Posts with Thumbnails