Mooie plaatjes

Nu de herfst zich van haar mindere kanten laat zien, maar even wat mooie plaatjes....

Gevallen

(toegevoegd naar aanleiding van de reactie van Saar: inderdaad, die zag ik ook voor me in gedachten. Heb dat oude fotootje opgezocht (24-2-2005) en wat lijken ze op elkaar!
Ons moppie is gevallen. Het zit zo.
Dit weekend wilde ze eindelijk weer eens fietsen. Dat doet ze nooit, want ze kan het al. Zegt ze zelf. Helemaal in het begin van dit jaar, fietste ze voor het eerst. Daarna was het een hele tijd over. Tot ergens in juli, toen wilde ze wel weer fietsen. Mooi, dachten we, meteen doen! Maar Lotte viel en daarna was het weer voorbij. Lotte en fietsen, dat is niet een goede combinatie.

Dit weekend echter, had ze zomaar zin om te gaan fietsen. Niet op het pad, dat wilde ze pertinent niet, maar bij het oude zwembad. Daar is een groot leeg parkeerterrein en daar kun je heel goed fietsen. En ze ging als een trein. Vond het hartstikke leuk. Maakte bochtjes, kon zelfs een keertje zelf opstappen en wegfietsen. Toen er ook nog een ander buurmeisje kwam oefenen, was het helemaal leuk. Trots belde ze Joost. Papa, ik kan fietsen en bochtjes maken. Helemaal zelf. Knap van mij he?

Dus gisteren ging Joost met Lotte ook fietsen. Een half uurtje later kwamen ze terug. Lotte met dikke tranen en een nog dikkere lip. Ze had een bochtje gemaakt in het zand en haar fiets was weggegleden. Zij was over het stuur heen gevallen, op haar lip. Een ijsje hielp een beetje, maar ik ben benieuwd wanneer mijn DonaldDuckje weer gaat fietsen....



En het ging zo goed!



video

Herfstbokfeest

Eigenlijk vind ik dat je zoveel mogelijk gelegenheden moet aangrijpen om een leuk feestje te vieren. En nu hadden we een hele goede gelegenheid: er is weer bokbier!

Van dat mooie donkere herfstbok, dat smaakt naar het buitenleven: struinen door knisperende afgevallen bladeren, dat soort werk.

Joost stak het kacheltje aan en alle kaarsen die we hebben. Het was zo windstil dat de vijf waxinelichtjes op het randje van de muur de hele avond hebben gebrand. Het vuur hield ons warm en met onze buurvrienden luidden we zo een mooi nieuw seizoen in.

Maar het allerleukste was nog wel dat Isa om 9 uur opeens wakker werd. Joost ging naar boven en vroeg fluisterend of Isa wat stiekems wilde doen. En daar had ze natuurlijk wel oren naar. Ze sloop naar beneden en keek haar ogen uit. Ze vond het prachtig, zo mooi! Al die kaarsjes, het vuurtje. Ze was echt zo verbaasd en vol verwondering. We konden bijna die jeugdherinnering horen groeien in dat hoofdje.






Geitenboerderij


Misschien is dit wel het allerlaatste mooie weekend van het jaar. Normaal ben ik niet zo'n doemdenker, maar nu voelt het toch wel een beetje alsof ik echt alle mooiheid uit deze mooie zonnige dagen moet persen om klaar te zijn voor een lang seizoen grijs en miezer.

En hoe kan dat beter dan een middagje geitenboerderij? Het is weliswaar zo'n beetje de drukste achtertuin van Amsterdam, maar het blijft leuk.

Lotje lacht, Lotje huilt.

Zo'n leuke zussenfoto vind ik dit.

Bij de drogist zag ik lieveheersbeestjeslaarzen, voor 6 euro. Kon ze niet laten staan, een maatje groter dan de rood met witte stippenlaarzen, dus die konden we alvast maar hebben. Maar Lotte is meteen verliefd en heeft de hele middag op te grote laarzen lopen sloffen.
Kastanjes zoeken. Een van de betere herfsttradities. Daar hoort gooiwerk bij.

Zie je ze vallen?

En even later zien we zoveel kastanjes liggen. Net aan de andere kant van een hekje. Isa durft erover heen en verzamelt de mooiste.

Lieve Lotte, als ik dit zo zie, dan smelt ik!
En deze reiger zag ik ook genieten van het zonnetje. Krijgt zo'n beest nou nooit een moeie poot? Of wisselt 'ie dat af?

Geluk op de vierkante meter

Wat is de herfst toch een geweldig mooi seizoen.
Vanmorgen fietste ik langs het oude zwembad. Dat zwembad doet sinds een jaar of 5 geen dienst meer en tot er woningen gebouwd gaan worden, is het een vergeten gebiedje. Een rafelrandje van het dorp. Het gras is er hoog en tussen de stenen groeit onkruid. Met het opkomende zonnetje zag ik alle druppels geregen aan draadjes spinrag. Kleine hangmatjes voor de elfen. Helaas had ik geen goede lens bij me en kon ik alleen een paar sfeerplaatjes maken.

Wat later op de ochtend ging ik terug, nu wel met voorzetlensje (Raynox, zo'n 25 euro). De zon was eigenlijk al te hoog, de meeste druppels waren opgedroogd, maar hier en daar in de schaduw was nog wel wat moois te vinden. Mijn broek was inmiddels bijna kniehoog nat van de dauw en verschillende voorbijgangers keken me bevreemd aan. Wat is er in hemelsnaam te zien in dat lapje onkruid.
Grappig genoeg kwam er ook een man voorbij die me stralend vertelde dat het zo mooi was geworden, dat er de afgelopen jaren een heus natuurgebiedje was ontstaan. Hij snapte mijn gebuk en gefotografeer tussen het onkruid en deed een deur voor me open. De voormalige zonneweide van het zwembad was inmiddels inderdaad een heus natuurgebiedje geworden. Bomen, hoog gras, overal struiken en blaadjes en het gefilterde licht zorgde voor een sprookjesachtige setting. De vogeltjes maakten een hels kabaal en even leek het alsof ik in een hele andere wereld was. Een wereld op de vierkante meter, soms zelfs op de vierkante centimeter. Waarin druppels zich verdringen op een grasspriet. Een spinnewebbetje een verkleinde kopie van het heelal lijkt en alles zoveel mooier is als je er maar de tijd voor neemt. Er stil bij staat. Het wilt zien.
Ik zag het en werd er helemaal gelukkig van.





























Fotootjes

Zelfs nog fit genoeg om een stukje achteruit te rennen om mijn vader een goede foto opportunity te geven....
Uitgeteld, maar blij.
Even stretchen.
Wat een coole medaille. En met dit startnummer is via www.damloop.nl en dan ergens uitslagen aanklikken zelfs een filmpje te zien. Op dit moment alleen nog het 5 km punt, waar ik net wandelde met een bekertje water.
Yes! de finish!
En nog een keer, alsof ik kampioen was en niet de bijna allerlaatste ;).


De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu