Scraptime

Gisteravond had ik zomaar weer zin om te scrappen. Gelukkig lukt het me goed om in tijden van geen zin niet een stemmetje in mijn achterhoofd te hebben met "ik moet weer eens scrappen". Voor mij is het echt iets om te doen als ik het leuk vind omdat ik het zo leuk vind. Mijn scrapalbums zijn dan ook bij lange na geen weergave van ons leven met alle momenten. Dat doe ik wel in de digitale foto albums. Ik scrap om de bijzondere momenten vast te leggen. Sommige bijzondere momenten. Net die momenten waar ik op dat moment zin in heb!

En gisteren had ik weer eens inspiratie, dat is dan toch wel erg leuk hoor! In een uurtje had ik zomaar 4 dingen gemaakt.



En wat details:
(het vilt zijn gewoon onderzetters van de Xenos...)
Jaja, ik heb voor het eerst een lintje gebruikt in mijn lay out! Vond ik wel eens leuk.
Dit is weer een typische Jolanda actie. Had allemaal papiertjes over van de rub on letters. Vond het zonde om ze weg te gooien en heb er maar een bloemetje van gefabriekt. Geinig toch?
En nog een bloem!

Nieuwe wereld

Wat vind ik het allemaal leuk en spannend, deze nieuwe fase! Ik heb er zo naar uitgekeken. Net als naar andere mijlpalen: leren lopen, want wat wordt jouw wereld dan opeens groot. Leren praten, omdat het zoveel makkelijker is om erachter te komen wat je denkt, wil, en vindt van alles. En nu dan leren schrijven.

Natuurlijk schreef Isa al een tijdje. Losse woordjes, Isa, Lotte, Papa, Mama of hele zinnen, gewoon uit een boek of tijdschrift nagetekend. Maar nu is het toch anders. Nu bedenkt ze voor het eerst dat ze dingen die ze wil zeggen ook gewoon op kan schrijven. En dat is heel handig voor Isa. Want nu weet iedereen tenminste dat haar kamer geheim is.

(en ik kan niet wachten tot de eerste brief!)


Cadeautje

Gisteren was zo'n cadeautje. Een dag met een gouden randje. Eentje om in te lijsten.

Mijn lieve vriendin Karijn ken ik al vanaf mijn vierde jaar. Toen verhuisde ik van de Bijlmer naar Hoorn en kwam ik op een andere school. Karijn moest mijn vriendinnetje zijn, besloot ik, nadat ik gezien had hoe lang haar haren waren. Jaja, kinderen van 4 hebben speciale criteria!
Achteraf blijkt het trouwens een prima criterium, want we zijn nog steeds Vriendinnen. Ondanks dat zij na een half jaartje naar een andere school ging, bleven we elkaar zien. We verzonnen de meest fantastische spelletjes. Waren spionnen, met een speciaal spionnenschrift, waarin we nummerborden gingen noteren. We bouwden hutten, knutselden op de knutseltafel bij Karijn thuis, verkleedden ons en genoten van het speciale moment van de dag bij hun thuis: borreltijd! Dan kregen we een rieten bakje met een paar chipjes, ja, ook door de weeks! En lekker drinken erbij.

In de loop van ons leven liepen onze levenslijnen af en toe wat verder uit elkaar, maar altijd bleven we vriendinnen. En dat zijn we nu, 35 jaar later, nog steeds. Inmiddels is zij zwanger van haar grote Liefde, een liefde die wel wat tegenwind heeft moeten doorstaan. Ik zie haar stralen en ben zo gelukkig om haar geluk.

Voor haar verjaardag had ik een verrassing geregeld. Alles liep anders dan gepland, omdat er dingen op het laatst werden afgezegd, maar uiteindelijk was het toch zo'n fijne dag.

Eerst kanoën in het Amsterdamse bos. Op het water, tussen de bomen met laaghangende takken, het gefilterde licht, het water soms groen van het kroos. Het leken de tropen wel. (de harde boemboemmuziek die in flarden uit de verte doorkwam niet meegerekend). Op een terras zaten we in in de zon, we bekeken mijn vakantiefoto's, dronken wat lekkers om daarna weer verder te varen.

Later die dag gingen we naar Vijfhuizen, naar 't Ford, waar we ons heerlijk hebben laten verwennen met een gastronomisch vijfgangenmenu. Niet iets wat je iedere dag doet, maar daardoor extra speciaal. Een hele avond de tijd om lekker te praten, weg te dromen over hoe het babietje er straks uit zal zien, hoe onze levens straks weer anders zijn, als zij ook moeder is.

Het was gewoon zo gezellig! Niet alleen een cadeautje voor haar, maar ook voor mezelf!



Another day of sunshine

Hoewel ik iedereen hoor klagen over hoe verschrikkelijk slecht de zomer dit jaar nou was, vind ik het zelf wel meevallen. Er zijn zoveel mooie dagen geweest. Of mooie uurtjes op een regenachtige dag. Misschien ligt het in mijn aard, of lijd ik aan oostindische vergeetachtigheid, maar als ik terugkijk op deze zomer zie ik zoveel badpret, gespetter en gedartel in de tuin voor me. Ook vandaag was het weer heerlijk. Op naar het strand dus!

Daar aangekomen bleek het aan de kust een stuk kouder en bewolkt te zijn, maar de meisjes lieten zich niet afschrikken, al moest Lotte wel een beetje wennen.








Toen het echt te koud werd, zijn we terug naar huis gegaan om daar nog in de tuin door te zomeren.


Nazomer

Het is echt zwoel. Vanmorgen vroeg dampten de weiden terwijl de zon langzaam een gat prikte in de vage lucht en de heiïgheid opslurpte om een prachtig blauw achter te laten.

In de tuin is de bloei over het hoogtepunt heen en verwelkomen de spinnen je door je te omhelzen met hun kleverige webben. Goedemorgen!

De kinderen hebben geen weet van mijn semipoetische buien en spelen gewoon lekker circusje, met Isa als koorddanseres, Fleur als jury en Lotte als kind van Fleur. Zo hoort het ook te zijn.











Eerste week op school

De eerste week op school zit erop.
En Isa vond het leuk. Erg leuk.
Het leukste was dat ze nu in de pauze mogen slingeren op het rek en van de hoge glijbaan mogen. En dat ze weer met vriendjes en vriendinnetjes kan spelen. En oh ja, leren lezen vond ze ook leuk.

Want dat heeft ze geleerd. Woensdagochtend ging ik bij haar zitten en toen las ze me zo een boekje voor. Nog wel simpel hoor, het niveau "Dit is Tim. Dit is rat" en ook nog een beetje spellend. Maar wel een heel boekje! En dat voor Isa, die meestal niet zo heel lang stil kan zitten. Trots dat ze was. Zo leuk om te zien. Er gaat een hele wereld voor haar open.

Al gaat deze nieuwe wereld bij Isa wel gepaard met het een en ander aan boze buien. Sjonge, wat hebben we het te verduren gehad. Het is dat ik Isa een beetje ken, maar anders had ik vast gedacht dat ze een enorm rotleven zou hebben, uitgaande van haar verhalen. Want wat was alles STOM! Dat ze bij een vriendinnetje een film had gekeken, maandagmiddag. STOM, ze had niet eens kunnen spelen. Dat ze bij een vriendje had gespeeld, dinsdagmiddag, STOM, want ze had de hele tijd moeten zoeken naar iets wat hij kwijt was. Dat ze samen met Lotte mocht gymen woensdag, ook VRESELIJK STOM, want dat was gewoon stom allemaal.

Gelukkig kwamen tussen de boze buien ook wel druppelsgewijs alle blije verhalen. Dat het zo gezellig was in de klas. Dat ze zo'n mooi schrijfschrift had. Dat ze het mooiste plekje van de klas heeft, bij het raam. Of ze niet ook nog even bij die-en-die kon spelen. Dat kon toch wel? Ze was nog lang niet moe. Ah, toe, toe mama!

Vanavond zat ze in bad en kletsten we nog even na over de week. Over wat ze het leukste had gevonden. Spelen en slingeren en dat ze had leren lezen. "Ja, dat kon ik gewoon opeens mama!". Over wat ze het minst leuk had gevonden. Dat wist ze eigenlijk niet, want alles was zo leuk geweest.

Wat een bijzonder jaar. Een jaar waarbij de wereld opeens veel groter gaat worden. Ik weet het zelf nog wel, dat ik naar de echte grote school mocht. Wat vond ik dat speciaal.
Lieve Ies, ik hoop dat al het STOMME toch stiekem heel leuk blijft!

Familiefeest


Afgelopen weekend, ter ere van mijn lieve Omaatje die altijd op 17 augustus jarig was, het jaarlijkse familiefeest.

Vakantie is voorbij

De meisjes liggen in bed. De vakantie is voorbij, morgen gaan ze weer naar school. We hebben er allemaal weer veel zin in. Isa naar groep 3, ze vindt het spannend, maar ook erg leuk. Lotte nog een half jaar naar de peuterspeelzaal voor ze ook echt naar school mag. Ze kan niet wachten.

En zoals altijd lijkt het wel of ze in de zomervakantie zijn gegroeid in het kwadraat. In die zes weken zijn ze opeens zoveel groter geworden. Isa nog een beetje bijdehandter, alsof ze nog niet goed genoeg wist wat ze wilde.... Lotte een stuk dapperder. Samen nog meer zusjes. Zoveel samen gespeeld, samen gelachen, samen ruzie gemaakt, samen ontdekt. Het is zo leuk om te zien hoe ze op elkaar in zijn gespeeld. Als ik Lotte niet helemaal versta, herhaalt Isa gewoon even wat Lotte zegt, want die begrijpt haar altijd exact. Als Isa boos is, kan Lotte haar op zo'n manier knuffelen, dat ze samen toch weer in lachen uitbarsten.

Andere jaren was ik altijd blij dat het schoolleven weer begon omdat ik genoeg kinderen om me heen had gehad, maar dat gevoel heb ik dit jaar helemaal niet. Ik zal ze missen!


Mijn kleine dare devils. Dit is een van de spelletjes die Isa verzint en waarin ze Lotte in meesleurt. Van tevoren krijgt Lotte nauwkeurig instructies. Ze moet goed plat liggen. Isa legt haar been nog even goed recht. Zegt nog even heel duidelijk dat ze zich echt niet mag bewegen. Lotte durft het bijna niet, maar wil toch. En dan....

Dan laat Isa de schommel los. Lottes voetjes krampen zich vast in de vloer. Spieren gespannen. Oei wat eng! En Isa is trots op haar zusje en Lotte is trots op zichzelf.
En dan worden de rollen omgedraaid en mag Lotte met de schommel zwieren...

Lekker leventje

Zo'n eerste week na de vakantie voelt nog best vreemd. Inmiddels ben ik er zo aan gewend dat we de hele dag aan onszelf hebben, dat we iedere dag weer kunnen bedenken waar we zin in hebben en welke avonturen we nu weer zullen gaan beleven. Het viel me best wel weer zwaar om opeens dingen te moeten. Maar ja, de plicht roept. We moeten ook geld verdienen, mijn bedrijfje moet weer aan de gang.

En als je dan zo weer aan het werk bent, geeft dat toch wel weer voldoening. En daarbij: er zijn nog de avonden en de dagen dat ik niet werk. Genoeg tijd om het vakantiegevoel vast te houden.

Vrijdagmiddag: tijd voor het Vondelpark.
Isa had de afstandbestuurbare auto van Joost herontdekt. Die had hij cadeau gekregen van mijn zusje toen hij dertig werd. Het beste cadeau! (al zie je op de foto dat de auto ook hier en daar tot onenigheid leidt over wie er wanneer aan de beurt is).

Jeugdsentiment: de stapstenen in het peuterbadje. Ik kan me nog van heel vroeger herinneren dat hier grote paniek ontstond omdat het kindje van vrienden van mijn vader wegwas. Het preciese verhaal weet ik ook niet meer, wel dat het goed afliep. En dat ik de stapstenen zo leuk vond.

Net als mijn meisjes:

Hoewel het helemaal niet zo ontzettend heet was, wilden beide meisjes niets liever dan alle kleren uit. Eerst in ondergoed, maar Lotte dook zo het water in, zodat we ze maar helemaal in hun blootje lieten rondspetteren. Ontzettend lachen die blije kindjes, vooral omdat er op de bankjes rondom de vijver allemaal toeristen zaten, jonge Italianen en Amerikanen, zo stoned als een garnaal, met enorme big smiles.


Toen de meisjes drie rondjes om de vijver hadden gerend om op te drogen, konden we ze aankleden en verder op avontuur in het park. Vroeger woonde ik vlakbij, fietste ik altijd door het park als ik naar het centrum moest. Toen Isa net geboren was, heb ik heel wat in het park gelopen met de kinderwagen, op bankjes de borst gegeven en in de Vondeltuin lekkere drankjes gedronken, mijmerend over hoe leuk het zou zijn om hier heen te gaan met Isa zodra ze zelf groot genoeg was om rode regenlaarsjes te dragen (romanticus die ik kan zijn). Gelukkig is het nog steeds vlak bij en komen we er best regelmatig.

Het was een middag vol plezier. Isa die maar aanmodderde met die auto, die iedere keer bleef steken op de wandelpaadjes. Lotte die mijn hand stevig vasthield en honderduit kletste. Joost en ik die genoten van onze vrije vrijdag. Alle leuke plekjes in het park, overal zijn avonturenpaadjes, als je ze maar ziet.











We eindigden de middag op het terras van de Vondeltuin, waar het zonnetje nog heerlijk scheen en wij neerstreken in twee strandstoelen. Genieten van een witbiertje met citroen. De kinderen scharrelden nog lekker rond, we bestelden patatjes, sateh en calamaris, Isa was een geweldige serveerster en haalde nieuwe drankjes voor ons allemaal. In het laatste zonnetje aten we op de knalroze bank een ijsje en ik realiseerde me dat het pas vrijdagavond was en dat we nog twee leuke vrije dagen voor de boeg hadden.

Dit vinden anderen leuk nu