Middagje met Lotte

Omdat Isa vandaag met Fleur mee ging naar zwemles, had ik zomaar opeens een vrije middag met Lotte. Echt relaxed en gezellig. Zij kan zo heerlijk rondscharrelen en zo makkelijk van alles bedenken om zichzelf bezig te houden.

Toen ze na het plassen de wc rol had opgemaakt, wilde ze bijvoorbeeld het wc rolletje schilderen. En daarna een ander mooi schilderij. Ondertussen kletste ze me de oren van mijn hoofd.
"weet je waarom ik het allermeest op papa verliefd ben en maar een beetje op Vincent?"
"Papa verwent me altijd zo, daarom vind ik papa de allerliefste"


Het was zo huiselijk en gezellig dat ik zelfs aardappelen ging schillen (doe ik echt bijna nooit). Lotte ging helpen met 'ploepen'. (de aardappels in de pan gooien).

En daarna lekker op de bank. Lotte mocht even kindertijd kijken, ik las een boekje.
Lekker appeltje erbij, helemaal gezellig!

Isa had trouwens ook nog een mooie. 's Middags bij gym hadden ze mazzel gehad: er waren pieten bij. Isa vertelde erover en concludeerde: "maar er was wel een neppiet bij hoor!"
"Oh", reageerde Joost, "hoezo dan?"
Isa keek 'm even vragend aan. Hoezo, hoezo? En toen antwoordde ze: "Nou, hij had klemoorbellen in, in plaats van echte!"

Gratitude journal

In navolging van Francine ga ik in december een 'gratitude journal' bijhouden.

"Wat voor ding?", zul je misschien denken...
Een gratitude journal. Of, vertaald, een boekje waarin ik voor iedere dag in december opschrijf waar ik dankbaar voor ben. Waar ik blij van word, waar in een warm gevoel van in mijn buik krijg.

Zo aan het einde van een jaar dat alweer sneller voorbij lijkt te zijn gegaan dan de jaren ervoor -ik heb nog steeds af en toe het gevoel dat de zomer net voorbij is- vind ik het fijn om weer eens bewust stil te staan. Stil te staan bij de mooie dingen in het leven. Bij de kleine dingen van de dag.

Eigenlijk doe ik dat iedere dag wel, en eigenlijk is mijn log ook een soort 'gratitude journal', maar toch. Om zo iedere dag even de tijd te nemen om iets op te schrijven, dat is toch net iets anders.

In de aanloop naar december maak ik daardoor de mooie kleine dingen al extra bewust mee.
  • De dikke kus van Isa, die helemaal vrolijk was toen ik haar ophaalde bij de oppasmoeder (en geloof me, dat is de afgelopen weken ook wel eens anders geweest).
  • Het onbevangen giechelen van Lotte als we samen een spelletje doen, waarbij ik haar zo snel mogelijk wil uitkleden en zij tegenstribbelt. (kijk, dat is alweer een winstpunt, want op andere dagen zou ik me misschien vooral ergeren aan het feit dat ze niet meewerkt, nu sta ik stil bij het lieve gegiechel).
  • Het enthousiasme van de mensen met wie ik heb gewerkt vandaag en het gevoel dat ik hen echt vooruit geholpen heb.
  • De sms-jes van de pasbevallen vriendin, die in de zevende hemel is (en ik ook, want ze is zo mooi en lief, dit nieuwe mensje op aarde).
  • Lotte die vanavond de Surinaamse soep haar lievelingseten vindt en de afgelopen weken zeer regelmatig het eten van die avond als lievelingseten beschouwt.
Allemaal mooie en fijne dingen die ik nu bewuster zie en die ik over een jaar of wat vast vergeten zou zijn als ik er niet zo bij stil zou staan.

Ik heb nu al zin in 1 december!



Knus

Soms heb ik dat, dat ik het allemaal zo knus en gezellig vind.
Mijn kleuterjuf wist zich dat nog van mij te herinneren, dat ik zei "met kerst vind ik het altijd zo gezellig in de klas, met al die lichtjes". Het is ook een knusse tijd, december.

Dit weekend enge toeren uitgehaald met Joost, toen we lichtjes gingen ophangen, langs de dakrand van ons huis. In de kou stond ik daar op een hele hoge ladder, in de nok van het huis. Trots keken we elkaar aan, dit hadden we maar mooi geklaard samen. En weer binnen stak ik alle kaarsjes aan, gingen we noten kraken en dansen op de muziek van mijn Ipod, die ik dankzij een vervroegd verjaardagscadeau nu gewoon in de kamer kan horen.

's Avonds gingen we gourmetten met zijn allen. Isa en Lotte hadden pret met een ballon uit het tuincentrum.

Hoe knus kan een zondag zijn?

En de lichtjes van het huis, die komen ook nog wel op de foto, maar ze mogen eigenlijk pas echt aan als het Sinterklaas is geweest. Vinden wij.





Oma's kindje

Lotte is echt een Oma's kindje. Dol op knuffelen, op schoot zitten en urenlang boekjes lezen.

Streepjes

Lotte vindt het geweldig leuk om te schrijven. Ze kan het nog niet echt, maar ze kan zo een uur op haar bed zitten met een boekje en een pen. Dan doet ze net of ze schrijft. Als Isa kijkt naar wat ze heeft gefabriceerd, is ze vaak heel verbaasd: "Moet je kijken mam, Lotte heeft hier zomaar echt de M geschreven!". Of ze probeert voor te lezen wat Lotte heeft gekrabbeld.

Maar Lotte kan goed kijken en neemt alles in zich op. Laatst liet ze trots deze 'tekening' zien aan Isa.

Isa was wederom erg verbaasd, complimenteerde haar zusje, maar corrigeerde haar ook.

"Kijk Lotte, die e, daar moet je gewoon even veel streepjes zetten als hoeveel jaar je bent!"

Nog wat Sintfoto's

Ik heb mijn liefde voor fotograferen niet van een vreemde. Mijn vader kan er ook wat van, samen met Hannie. Zij spelen het klaar om in een vakantie van 10 dagen samen meer dan 500 foto's te maken. Ik kan me ook nog goed herinneren dat Hannie, nog voor het digitale tijdperk, haar vakantiefoto's doorkeen en concludeerde dat ze toch wel heel veel detailfoto's van hetzelfde stukje kerk had gemaakt. In de garage van mijn vader kraakt er een plank onder het gewicht van duizenden dia's. En toen Isa werd geboren, werd hij niet voor niets Opa Flits genoemd.

Gelukkig voor hen is er nu het digitale tijdperk. Foto's op de computer nemen niet meer zoveel ruimte in. En straks, als hij met pensioen is, heeft hij tijd genoeg om uit te zoeken welke foto's afgedrukt moeten worden en welke misschien toch weg kunnen.

Bovendien kan hij ze makkelijk doorsturen. Toch wel leuk om ook wat foto's te hebben waar ik ook op sta. Dank je pap!






Lief

Lief is ze, zo lief! Ik kan haar echt wel opvreten af en toe.
Zoals hier, net thuis na het drukke Sintfeest. Moe, dus samen met Oma even uitrusten op de bank. Daar verzint ze meteen hele verhalen. Over dat zij de mama is en Oma weer iets anders (ben even vergeten of Oma nu kind, koningin of prinses moest spelen).

Als ik dit soort foto's zie, komt direct een grote wens in mij op: Oma worden!



Sinterklaasintocht

Gisteren kwam Sinterklaas in Nederland, maar vandaag kwam de goedheiligman pas echt bij 'ons' aan. De meisjes wilden natuurlijk gepast gekleed gaan en lieten zich omtoveren tot twee heuse pieten. Piet Lot en Pieties.

Het was ouderwets goed Sinterklaasinhaal weer. Knisperend koud, met een zonnetje dat alles in een kleurige gloed zette en ervoor zorgde dat we niet totaal verkleumden. Vol verwachting stonden de meisjes op de uitkijk. Al was Isa voornamelijk bezig met het bedenken wat nu de meest strategische plek was om straks pepernoten te bemachtigen. Ze had al heel slim een bodywarmer over haar vest aan (Pieten hebben nooit jassen aan), en dus wel vier zakken om te vullen.
Ik word er wel altijd een beetje weemoedig van, al die kinderen die vol spanning wachten op wat komen gaat. En als ik eerlijk ben, geloof ik nog altijd, als ik 'm dan zie, in het echt, die Sinterklaas.
Lotte vond het ook wel spannend en stond geconcentreerd te kijken naar de horizon.

En ja hoor, daar in de verte komt wat aan. De boot! De pietenboot!
Dé foto van vandaag, vind ik:

De pieten maakten er een lekker feestje van.
En een van de Pieten had zich alvast op de kant verschanst. PietPeter.
En na twee Pietenboten was daar dan ook de echte stoomboot met daarop Sinterklaas.
En gelukkig kwamen er al snel heel veel pieten met heel veel pepernoten.




Daarna het stadje in, maar Lotte was al een beetje moe. Isa hield zich vooral bezig met haar vierde tand die er echt bijna uitviel. Ze kon even nergens anders aan denken dan aan haar tand.
Lotte had het ook koud gekregen en hoe Opa en Oma het ook probeerden, ze kregen haar handen niet meer warm. Wij gingen dus maar vast naar huis, terwijl Opa Peter en Oma Hannie met Isa zich verder in het feestgedruis stortten.

Wat was het weer leuk!

Gescrapt!

Dit weekend weer lekker gescrapt! Weer een schoolfotolayout gemaakt. Eigenlijk vind ik het best leuk dat het zo lastig is er iets leuks van te maken. Uiteindelijk vind ik 'm nog leuk gelukt ook. Over de klassenfoto ligt een sheet waarop ik de namen heb geschreven, die kun je er zo vanaf halen. Omdat ik van de doorzichtige letters geen cijfers had, heb ik zelf maar een 2 geknipt uit een stukje plastic verpakking.

Deze is eigenlijk voor een challenge, waarbij er op de foto geschilderd is en daarboven het verhaal geschreven. Maar ik zet 'm hier alvast neer. Ik vond het zo frappant dat Isa en Lotte hier zo'n zelfde soort blik hebben. De kleuren zijn iets donkerder en roder dan in het echt, vooral van de foto's. Ik heb ze in het late namiddaglicht gemaakt.
Deze foto heeft Joost genomen en ik vond 'm zo geweldig. Zo ontzettend Lotte, die helemaal in iets op kan gaan en dan de echt spannende dingen niet meer ziet. Je ziet haar kijken naar een prijsje dat ze op de kermis gewonnen heeft.
Deze was voor dezelfde verf en beschrijf je foto challenge. Vond 'm wel leuk, want de foto's waren mooi, maar ik vond de achtergrond op de foto's storend: auto's enzo.
En gisteravond heb ik ook even snel nog een miniboekje (ik denk 6 bij 6 cm) in elkaar geknutseld. Er zit niet echt een verhaal achter. Ik ben mijn mapje foto's doorgegaan en alle foto's waarvan ik zo'n "oh ja!" gevoel had, die ik kon croppen tot 6x6 heb ik gebruikt. Als experiment heb ik het boekje met de hand ingenaaid en gebonden. Wel netjes geworden!












Ik word er een beetje melancholisch van, zo'n boekje. De tijd lijkt wel door je handen te glippen, sneller en sneller gaat het. Gelukkig laat dit log me bijna iedere dag weer stil staan bij de momenten van de dag.

Dit vinden anderen leuk nu