Skip to main content

(Don't) try this at home

Wij hebben verschillende 'rituelen' voor na het eten. Het langstlopende ritueel is het eten van een dropje of pepermuntje (mits je genoeg gegeten hebt van de gezonde dingen). Een nieuw ritueel is onze eigen versie van de advent. Ik vond het, zo na alle cadeaus van Sinterklaas, wel een goed idee om een beetje te bezinnen en eens aan anderen te denken. Dat doen we nu letterlijk. Na het eten mag een kaarsje aan en mogen we om de beurt aan iemand denken en wat moois wensen. Zo ontzettend leuk om te zien aan wie ze denken en waarom. Een kleine greep: "Aan Cato, omdat je daar zo lekker mee kan knuffelen. En hopen dat ze later moeder en kapster mag worden. "
"Aan Fleur, omdat ze zo lief is en zo goed dingen kan verzinnen en bedenken. En ik hoop ook dat ze later moeder en kapster wordt, dan kan ze mijn haren knippen."

"Aan Marijn, omdat die zoveel grapjes kan maken"

"Aan Sophie, omdat ze zo mooi kan zingen en zo lief met ons kan spelen"

"Aan de vluchtelingen, omdat die het zoveel minder hebben dan wij"


Huh? Wie? riep Isa, die ken ik niet! Dat is niet eerlijk! Je moet iemand doen die we kennen! Maar na wat uitleg vonden ze het ook wel mooi, en ook zielig. Lotte wilde een paar dagen later weer aan de 'vuggelinge' denken. Wat een droppie!


Deze semi-spiritualiteit wordt door Joost meestal weer terug-naar-aarde gebracht met wat experimenten met vuur. Spannend!

Comments

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more