Skip to main content

35

Het is vast heel iemand anders. Niet ik.

35. Dan ben je oud. Al bijna op de helft van je leven.
Heb je een hypotheek.
Een man waar je al jaren aan vast zit.
Een stuk of 2 kinderen.
Een baan waar je al een paar jaar mee bezig bent.
Dan komen grijze haren. En rimpels.
Zie je er al bijna uit als oma.
Dan red je het niet meer om een nacht door te halen.
Dan is de lol er wel een beetje af.

Zo dacht ik toen ik tegen de 20 was.

En nu is het zover. Oh My God, ik ben 35. Ik knijp in mijn arm. Het is echt zo.

35. Maar ik voel me nog een meisje. Kom nog steeds pas net kijken
Heb wel een hypotheek. Maar vooral een huisje waar ik ontzettend gelukkig in ben.
Zit al wel jaren aan dezelfde man vast, maar ben nog steeds verliefd (al zei hij vanmorgen dat hij maar op zoek moest naar een jongere vriendin...)
Een stuk of 2 kinderen. De liefste en mooiste die ik kan verzinnen, die me gelukkiger dan ooit maken (en vooruit, zo nu en dan ook vermoeider, geirriteerder en minder zelfstandig dan ooit).
Die baan is gelukkig mijn eigen bedrijf en door de jaren ervaring wordt het alleen maar leuker en leuker.
Grijze haren trek ik er gewoon nog uit en rimpels, die vallen gelukkig mee. Sinds een paar jaar is het leuk om altijd jonger geschat te worden. (dat vond ik toen ik 16 was veel minder leuk...)
Een nacht doorhalen lijkt me een mooie droom. Maar dan bedoel ik het andersom, een hele nacht wel slapen, in plaats van niet.
De lol eraf? Welnee, het is nog maar net begonnen.
Ik ben dan wel 35 maar vind het leven meer dan leuk!

Comments

Popular posts from this blog

Beetje dramatisch: the end of a dream

Een beetje fatalistisch kan ik soms wel zijn. Ik kan er niets aan doen, ben niet zo heel materialistisch en hecht me niet direct aan spullen, maar soms vertegenwoordigen spullen wel een stukje levensgeluk.
Onze caravan bijvoorbeeld. Als een oudje kwam hij binnen, en vooral Joost heeft er zoveel uren werk ingestoken: alles schoonmaken, repareren, verven. We lieten de banken opnieuw bekleden, namen een fris vloerbedekkinkje. Met veel moeite zetten we hem op de rand van de 'camping' en sloten we water aan en zorgden voor gas voor de verwarming.
De mancave was het, waar Joost en zijn vrienden af en toe een biertje dronken.  Een chillruimte voor de kinderen, die er feestjes gaven en waar hun vriendinnen bleven logeren. Een uitvalsbasis voor mij was het, om een beetje de rust op te zoeken en lekker in het zonnetje te lezen, uitkijkend over de weilanden.
Een symbool voor ons geluk hier in de polder: dat je de dingen kunt maken door er hard voor te werken en dan de tijd te nemen erva…

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more