In de lente heb ik vaak een beetje een onrustig gevoel. Dolblij dat het weer voorjaar wordt. Blij met het nieuwe leven. De springende en hopsende lammetjes in de weilanden. De vogels in de lucht. Nieuwe geluiden 'uh-tooo'. De fazanten in de berm aan de dijk. Genieten van de zon op mijn huid. Allemaal fijn. Allemaal goed en aardig.
Maar soms heb ik het gevoel dat het te snel gaat. Dat ik het mooie mis. Die sneeuwklokjes. Die waren opeens zomaar uitgebloeid. In de Beemster zag ik prachtige bloeiende magnolia's. Die hebben we hier niet (en die kleine in onze tuin doet nog niks). Zo mooi. Maar een aantal blaadjes was er al naast gevallen. In Edam stonden opeens allemaal bomen prachtig te bloesemen. Oh, dan moet ik naar het Amstelpark, naar mijn favoriete bloesembomen aan de vijver. Maar ja, wanneer? En in de tuin schieten de bloemen de grond uit. Misschien is het wel goed dat het deze dagen wat kouder is. Nu blijven de tulpen langer mooi.
Ik maak er maar vaak en veel foto's van. Om het lentegevoel nog even vast te houden. En onderweg let ik extra goed op. De groene waas is al overal in de bomen te zien. Straks is alles weer groen.
1 comment:
Dat onrustige gevoel heb ik ook!! Dan zie ik sommige narcissen al inzakken... Neeeee!!!
Hier in de buurt wel veel magnolia's. Prachtig he? Gister zei ik nog tegen Liz dat ik dat 1 van de mooiste bomen vind. Vond zij ook. :-)
Post a Comment